jeremiada

Po 100nce

2008-03-20T06:07:00.001-07:00

Słyszałem już raz 100nkę - grali wtedy trasę koncertową z trębaczem Herbem Robertsonem. A że było bardzo ładnie, postanowiłem posłuchać 100nki jeszcze raz.
Zagrała 100nka z rozmachem, jakiego nie słyszałem podczas pierwszego koncertu, na którym pierwsze skrzypce grał Robertson. Wczoraj 100nka była już tylko dla siebie. 100nka pokazała, jak czaderski, jak rockandrollowy może być jazz. Właśnie, czy to zresztą jeszcze jazz...

Pod egidą Curtisa

2008-03-19T04:05:00.001-07:00

Pustki mają się ostatnimi czasy dobrze - po płycie Do.Mi.No i coverze piosenki "Passover" Joy Division. Z tego też powodu zespół zagrał w Firleju na imprezie poświęconej premierze filmu o Ianie Curtisie "Control". Można było wygrać plakat, plakietkę, a nawet płytę z muzyką do filmu Corbijna. Wystarczyło tylko znać odpowiedź na pytanie, ile osób liczył kwartet manchesterskiej kapeli.
Czasami bywa łatwo. I dobrze:)

Jeszcze raz NoMeansNo

2007-11-29T14:38:00.000-08:00

SABOT / PUSSY 2 PUSSY

2007-11-29T14:28:00.001-08:00

Tuxedomoon

2007-11-14T06:35:00.001-08:00

Totalnie w detalu i detalnie w totalu...

Mitch and Mitch

2007-10-23T00:43:00.000-07:00

Jedna z najlepszych odpowiedzi na amerykanizację wszystkiego.

Po Jarocinie

2007-08-01T00:17:00.001-07:00

Iggy & The Stooges

2007-06-26T02:58:00.000-07:00

Sponsorem koncertu

Igiego Popa

były

niklowo-kadmowe baterie alkaliczne

"Maksimum energii niezależnie od wieku"

szukaj w dobrych sklepach ze sprzętem RTV

NoMeansNo

2007-05-08T03:16:00.000-07:00

I can't stop talking

I've got to stop talking, I can't stop talking
There is no stopping a brain that keeps talking
I know it's not healthy, I know it's not true
I don't even know who I'm talking to
But I can't stop talking, I've got to stop talking
All night and all day I have something to say
I drone on and on, though I know it's not true
I've got to stop talking, I'm not talking to you

Połową energii tych trzech panów można obdzielić tuzin zespołów,
których wartością dodaną (i zazwyczaj redundantną) jest słowo "indie".

Hej, ho!

Po koncercie The Stranglers

2007-03-15T04:35:00.000-07:00

Byłem wczoraj na koncercie brytyjskich Dusicieli, którzy mimo przetasowań personalnych (nieobecni: Hugh Cornwall [git., voc.] - od 1990 roku, Jet Black [perk.]- wyjątkowo wczoraj) mają się dobrze. Nowy wokalista Baz Warne wiernie odtwarza hiciory typu "No more heroes" i "Golden Brown", a jego charyzma sprawia, ze The Stranglers zdają się przeżywać swój punkowy renesans. Oczywiscie ze wszystkimi stosownymi dla naszej muzycznej postmoderny prefiksami...

Grinderman

2007-03-08T02:10:00.000-08:00

Jest nowy zespół Nicka Cave'a Grinderman. Dzis po południu pierwsze odsłuchanie. Z tej tez okazji moja wariacja okladki do ostatniego albumu Bad Seeds, bo Abator Blues stanowi przeciez, ni mniej, ni wiecej, zapowiedz powrotu do surowych, bojsnekstdorowobersdejpartowych brzmien.

Pustki na Scenie Kameralnej we Wro

2007-02-22T02:20:00.000-08:00

TO ROCOCO ROT

2006-12-03T05:02:00.000-08:00

OPOWIADANIE O MIŁOŚCI

2006-12-01T06:06:00.000-08:00

REKLAMA Do opowiadania o miłosci dołączona jest płyta z najpiękniejszymi piosenkami o miłosci (Bajm, Coma, Robert Janson, Kasia Kowalska i inni) REKLAMA

Czasem słońce, czasem deszcz
Siedziałem w barze.
Picie sprawiało mi przyjemność.
Z głośników leciało „The Jesus and Mary Chain”, płyta „Psychocandy”, piosenka „Inside me”. Mimo to pomyślałem, że czas wracać.Czas wracać, pomyślałem i udałem się do wyjścia. Wychodząc, myślałem, że następna będzie piosenka „Sowing seeds”.
To zdecydowało o tym, że jednak postanowiłem zostać.
Tym bardziej, że po „Sowing seeds” miało być „My little underground”
A to już preludium do prawdziwego hitu – „You trip me up”.
Jak pomyślałem, tak zrobiłem. Zamówiłem jeszcze jedno piwo i zacząłem rozmowę z dziewczyną siedzącą przy barze. Powiedziałem jej o płycie „Psychocandy”, wymieniłem wszystkie utwory po kolei, od początku do końca, później nawiązując do filmu „Pulp Fiction”, od końca do początku, a następnie nawiązując do „Gry w klasy”, według tylko mi znanego, uniwersalnego klucza, który tworzył z Psychocandy zupełnie nową jakość.
- Od jak dawna interesujesz się muzyką? – zapytała zafascynowana logiką mojego wywodu.
- Od jakiegoś czasu – odpowiedziałem szczerze. – Ale nie traktuj tego w kategoriach zainteresowania, hobby czy też konika.
- Więc jak mam traktować kogoś, kto tworzy takie wariacje na temat jednej płyty, w dodatku takiej... niszowej.
- Możesz mnie potraktować dowolnie. Zresztą, skąd pewność, że mówiłem prawdę? Może po prostu zmyśliłem sobie te wszystkie tytuły, a taki zespół w ogóle nie istnieje...
- Wali mnie to! Tu nie chodzi o kłamstwo, ani o prawdę. Ludzie nie oczekują od ciebie nic więcej poza słowami. Słowa... tylko one są ważne, dopóki są. Kiedy znikają, zanika pojęcie prawdy i fałszu!
- Hm – powiedziałem.
- Zofia – podała mi rękę. – Studiuję filozofię na wydziale nauk społecznych Uniwersytetu Wrocławskiego.
- Hm – powiedziałem.
- Fascynuje mnie Nietzsche i jego teoria nadczłowieka. A ciebie co kręci?
- Kręcą mnie zadbane dziwki, dobra szama i porządna muzyka.
- Hm – powiedziała
- ... - nic nie powiedziałem
- O! Poznaj moją koleżankę – pomachała w stronę dziewczyny, która zbliżała się do nas. – Poznajcie się!
- X – przedstawiłem się
- Y – przedstawiła się i podała mi dłoń pokrytą gąszczem kurzajek.
- Co ci się stało?! – zapytałem nieukrywanym z obrzydzeniem.
- To warstwa ochronna, znak od boga. Rodzaj stygmatu - powiedziala Y.
- Niedługo będą o niej mówić na salonach Watykanu – powiedziała Zofia. – Mówię całkiem poważnie. Jej dłonie sfilmował już nasz kolega z roku, Zygmunt, a jutro wrzucamy film na youtube. Jesteśmy na etapie zastrzegania tych znaków w izbie patentowej – zgarniemy potem niezłą kaskę za prawa do nakręcenia filmu, na podstawie którego napiszą książkę, albo napisania książki, na podstawie której nakręcą film.
- Całkiem przedsiębiorcza jesteś jak na studentkę filozofii - zauwazylem.
- Jesteśmy rocznikiem eksperymentalnym. Studiujemy nowoczesny kierunek idący z duchem czasów - czasów w których przyszło nam żyć - czasów internetu i wielkiej finansjery popartej politykami z najwyższych kręgów władzy. Przy tym nadajemy tej nowoczesnej co prawda dyscyplinie, jaką jest ekonomia, wymiar uniwersalny – konfrontujemy ją z głęboko pojętą humanistyką.
- Hm... – powiedziałem.
- Hm, hm – uśmiechnęła się chytrze Y. – Ty mi tu nie humkaj, tylko powiedz, że to najgenialniejsza rzecz, jaką usłyszałeś w swoim krótkim, zasranym, pofajdanym życiu, mały chujku!
- Y, nie przesadzaj, nie bądź taka... okrutna – szepnela Zofia i pocałowała ją w usta.
- Nie dziw się... Jesteśmy lesbijkami, żyjemy ze sobą.
- Nie ma sprawy – powiedziałem. - Skoro studiujecie tak nowoczesny kierunek, stać was pewnie na odrobinę ekstrawagancji.
- Nasza miłość, to nie jest ekstrawagancja. Czujemy naprawdę!
- Co tu się dzieje? – usłyszałem znajomy głos.
- Mundek – ucieszyłem się. – Poznaj koleżanki - Zofia i Y!
- Cześć, jestem Mundek. Jakoś nie wierzę w to, co mówisz...
- Gówno mnie to obchodzi, co sobie myślisz! Skąd jesteś?
- Dla kogo robisz? Ile bierzesz? Kogo znasz? Z kim śpisz? Co ćpasz? Kogo słuchasz? Co czytasz? Skąd przybywasz? Dokąd zmierzasz? Kim jesteś? I tysiące innych, bzdurnych pytań! Odpowiadamy na nie, nie zdając sobie sprawy z tego, że tak na prawdę nie mają żadnego znaczenia. Spełniają tylko jedną z podstawowych w komunikacji funkcji – funkcję fatyczną. Ale czy nie lepiej od razu przejść do sedna sprawy i pogadać o na prawdę poważnych sprawach. Świat wielkiej finansjery to nie są sale wykładowe, na których omawia się modelowe przykłady. Wielka finansjera to walka na śmierć, życie, oraz broń palną i białą – wyrzucił z siebie jednym tchem Mundek.
- A ja bym się z tobą nie zgodziła – powiedziała zaczepnie Kurzajka. – Świat wielkiej finansjery to także postępowanie moralnie i etycznie czyste. To mnóstwo fundacji wspierających hospicja, szpitale, domy dziecka, żłobki, schroniska dla zwierząt.
- Masz po części rację, ale tylko po części. Twoje żłobki, hospicja i schroniska dla zwierząt to pralnie brudnego szmalu. Gówno wiecie o polityce, filozofii i zabijaniu.
Dziewczyny milczały.
- No to może po piwku – zaproponowała wreszcie Zofia.
- Pewnie – ucieszyłem się. – Alkohol sprzyja podejmowaniu ważnych decyzji.
- Alkohol łamie największe bariery, sprawia, że świat posuwa się naprzód. Alkohol ma znaczenie wręcz ewolucyjne! – krzyknęła Zofia.
- Mówisz o barierach... Dla mnie i Mundka taką barierą jest wasza, opozycyjna w stosunku do naszej, orientacja seksualna. Zgadzam się więc z tobą Zosiu, że alkohol potrafi łamać największe bariery, ale jak mawiał filozof, „sprawdzajcie namacalnie, a doświadczycie”. Przekonam się o słuszności twojego zdania wyłącznie post factum.
- Ha, ha, - zaśmiała się Zofia. – Słodki jesteś! Ale twoje niedoczekanie... nawet największe chlanie nas nie złamie! Prawda Y?
- Niech sam się przekona!
Piliśmy trzecie piwo i rozmawialiśmy.
- Wasz homoseksualizm zaczyna mnie coraz bardziej kręcić – mówił Mundek do Y, odrzucając wcześniej wstręt do kurzajek.
- A wasz heteroseksualizm, hm, up, coraz bardziej zniechęcać, up – mówiła niewyraźnie Kurzajka.
Po szóstym piwie Zofia siedziała na moich, a Kurzajka na Mundka kolanach.
- Mężczyźni są okrutnie brudni i źli, up – powiedziała Kurzajka. – Mundek, odprowadź mnie do toalety.
- A ty mnie nigdzie nie odprowadzaj, tylko powiedz tak, jak mówiłeś o „Psychocandy”, o tej płycie, która teraz leci.
Miałem szczęście, barman puścił właśnie jedną z moich ulubionych płyt King Crimson – „Three of a perfect pair” - mieszankę popu i starego dobrego progresywnego rocka.
- Lubię się pieprzyć przy tej piosence – powiedziała Zofia i przytuliła do mnie.
- To właśnie kawałek tytułowy.
Nic więcej nie odpowiedziałem, nie zacząłem gry wstępnej. Myślałem o płycie, o tym, że za chwilę ujrzy światło dzienne „Model Man”, piosenka brzmiąca tak, jakby sam David Bowie zastąpił na wokalu Frippa. I ta melodia, przypominająca najwspanialsze okresy rozwoju ludzkości, melodia potrafiąca burzyć mury i zjednywać skłóconych polityków lewicy i prawicy, środka i połowy, początku i końca. Spojrzałem na Zofię. Patrzyła tępo przed siebie.
- Nie martw się, zaraz będzie Sleepless – dodałem kurtuazyjnie.
Nic nie mówiła. Zacząłem więc wypatrywać Mundka, ale ten jakby zapadł się pod ziemię. W końcu chyba jednak Kurzajka wymknęła mu się i teraz cuci ją pod kranem, albo odgarnia włosy, żeby nie wpadły do kibla.
Tak, Mundek był swój chłop, ale bojaźliwy i aż nadto przezorny. Tak nauczyło go życie. W ciągłym strachu o swój los, niepewny śniadania, obiadu czy kolacji, nieustannie na oku policji, tajnego wywiadu, KGB, Interpolu i Instytutu Pamięci Narodowej, nie mógł tak ot, przejść przez życie niezauważony. Do tego permanentny brak miłości – wszystkie te cechy sprawiały, że patrzyłem na niego jak na wzorzec charakteru i siły. Mógłby być równie dobrze bohaterem drugiej piosenki z płyty „Three of a perfect pair”. Ale jak mawiał Henry Chinasky: chuj z nim!
Miałem inny problem. Zofia zasypiała na moim ramieniu, a sukienka podwinęła się jej tak wysoko, że ujrzałem białe majtki... Nie zamierzałem jednak o tym myśleć, gdyż nie mam natury demoralizatora młodzieży, a chcąc być opowiadaczem ciekawych historii dla chłopców, co najmniej na miarę Zbigniewa Nienackiego, nie będę kontynuował tego wątku. Naciągnąłem jej na sukienkę na uda i głaskałem po włosach. Sprawiło jej to przyjemność, więc zaczęła mruczeć. Mruczała i mruczała, a ja dalej głaskałem ją po włosach, a ona mruczała coraz głośniej, aż wreszcie odwróciła się w moją stronę i zaczęliśmy się całować. Czynność ta jest już dozwolona w literaturze dla młodzieży? Nie zamierzałem kontynuować tego wątku, bo powoli zaczęlibyśmy wkraczać w inny przedział wiekowy, a w tym wieku chłopcy nie czytają już książek Nienackiego, ba, nic nie czytają, przeglądają tylko program telewizyjny i gazety ogłoszeniowe, w których szukają okazji na sprzedanie jumanej beemy albo sprowadzonej w ćwiartkach esklasy. Zostałem postawiony między moralnością a fizycznością. Choć Zofia wyglądała cudownie, jej włosy plątały się w moich włosach, to jednak zdecydowałem się na odepchnięcie jej zalotów lub też przełożenie owych na inny termin. Wytłumaczyłem się dziesięcioma kolokwiami i stoma przedterminami, nie wyłączonym żelazkiem, pewną bardzo ważną sprawą, ślubem, narodzinami dziecka, chrztem dziecka, komunią dziecka, ślubem dziecka, narodzinami dziecka dziecka, chrztem dziecka dziecka, komunią dziecka dziecka, ciążą dziecka dziecka, zejściem na drogę mordu i złej sławy męża córki dziecka. Tak, nie miała szans. Musiała spakować swoje klamoty i opuścić lokal. Musiała - nie miała żadnych argumentów.
- Nie mam żadnych argumentów – powiedziała smutna. – Muszę już iść.
- No wiesz, tak wyszło – próbowałem ją jakoś pocieszyć.
- To nasza wina. Zawsze podrywamy na lesbijki. Zawsze skutkowało... ale teraz... tylko Mundek zda egzamin dojrzałości. A ty – będziesz gryzł się ze swoją niedojrzałością do końca życia, opowiadając o Joli, której tłumaczyłeś, dlaczego samolot lata. Ty gnoju! A ja myślałam, że może nie skończyłoby się na tym jednym razie, że może jeszcze kiedyś spotkalibyśmy się! Jestem na ostatnim roku studiów! Czy wiesz, co to znaczy? Znaczy, że niedługo zacznę się kończyć, a na coś, co zaczyna przemijać nikt nawet nie spojrzy!
- Przepraszam – powiedziałem – nie chciałem sprawić ci zawodu. Wiesz, nawet mi się podobasz, jesteś fajna, zgrabna, ładna i oczytana. Ale wiesz... ja mam do spełnienia ważną misję i nie mogę sobie pozwolić na mimowolne uczestnictwo w następnej edycji „Big Brothera”. Ja muszę dawać przykład!
- No dobra – powiedziała w końcu. – Miałam jechać, a się zasiedziałam.
Wytłumaczyła się dziesięcioma kolokwiami i stoma przedterminami, nie wyłączonym żelazkiem, pewną bardzo ważną sprawą, ślubem, narodzinami dziecka, chrztem dziecka, komunią dziecka, ślubem dziecka, narodzinami dziecka dziecka, chrztem dziecka dziecka, komunią dziecka dziecka, ciążą dziecka dziecka, zejściem na drogę mordu i złej sławy męża córki dziecka.
- W takim razie do zobaczenia – ukłoniłem się.
- Do zobaczenia... – uśmiechnęła się i odeszła, zarzucając na ramiona czarny, miękki szal, który był tylko nieistotnym rekwizytem mającym poprawić melodię zdania.

KONIEC

Życie na digarcie

2006-11-30T06:28:00.000-08:00

Dziewczyny do wzięcia
Kasia i Basia tak naprawdę nie interesują się fotografią, a na digarcie szukają chłopaka.
- Kto wie – mówi Basia – kto wie...
- No powiedz – zachęca ją Kasia.
- No dobrze – uśmiecha się Basia. – Podoba mi się jeden chłopiec, z tym że fotografuje metalowe koncerty, a ja lubię tylko techno, a z rocka to Comę.
- Powiedz o moim... – zachęca ją Kasia.
- Kasia miała takiego chłopca na digarcie, któremu wystawiała same rewelacje, aż ktoś włamał się do jej konta i wstawił mu trzy poniżej krytyki. No i się obraził.
- Na początku myślałam, że to ty, z zazdrości – patrzy na Basię i nie widać w tym spojrzeniu nadziei.
--------------------------------------------------

Digart ich połączył
Kalina J. i Damian B. z lewej oraz Franciszek S. i Weronika G. z prawej. Poznali się na digarcie dwadzieścia dwa lata temu. Połączyła ich pasja do fotografii przyrody i wiejskich landszafcików. Kiedy stwierdzili, że nie mogą bez siebie żyć, zamieszkali razem w sympatycznym, jak mówią, domku na obrzeżach miasta.
- Damian jest taki kochany... Zawsze daje mi rewelację, potem o tym zapomina i przy kolacji mówi, że to zdjęcie pieńka w ogrodzie jest poniżej krytyki – śmieje się Kalina.
- Kalina uparła się na fotografię drzew. Biega z aparatem po lesie i wysyła później to wszystko na digart. Ja już dawno przerzuciłem się na eksperymenty, trzeba iść z duchem czasu – Damian gładzi się po policzkach.
- Franciszkiem to już tak trzęsie, że aparatu nie może utrzymać; nawet obiektyw ze stabilizacją nie pomaga. Ostatnio próbował zrobić zdjęcie na 1/4000 s i wyszło poruszone – żali się Weronika.

- Weronika to mój cud! Pokazuję jej, co chciałbym sfotografować, a ona to fotografuje. I jeszcze mi potem daje rewelacje – Franciszek tuli niezdarnie Weronikę, ona wyrywa się niczym zawstydzona nastolatka.

--------------------------------------------------

Satysfakcja: 88 procent
Bronek Z., pseudonim palacz, z zawodu grabarz, z pasji fotograf. Od siedemnastu lat na digarcie. Osiągnięcia: digart dnia, średnia ocen 88 procent.
- Fotografuję pogrzeby. Interesuje mnie smutek. Mój smutek się podoba. Tak mówią. Miałem nawet indywidualną wystawę na targach usług pogrzebowych „Funeralia 2010”. Pokazałem kilka zdjęć. Największe wrażenie zrobiła dziewczyna, którą siłą wyciągali z grobu ze świeżo złożoną trumną.
- Czy w trumnie był jej chłopak? Ktoś bliski?
- Nie, to ona weszła do trumny, że niby umarła.

POTTY UMBRELLA, czyli jak dobrze uwierzyć na nowo w polską muzykę...

2006-11-28T04:11:00.000-08:00

fi, fi, fi

2006-11-28T03:48:00.000-08:00

PORTRET ARTYSTY Z CZASÓW DOJRZAŁOŚCI
„Wykręć numer do Boga i powiedz mu o absurdach sztuki” (WNDBiPMoAS). Taki tytuł nosi instalacja Doroty Nieznalskiej zbudowana ze starych książek telefonicznych. To pierwsze wystąpienie artystki po długiej przerwie, podczas której odbywa karę przymusowych robót na rzecz Gdańska za obrazoburczą instalację pt. „Pasja”.

(Tamtego czasu Dorota nie wspomina dobrze. Prawicowe media nie zostawiają na niej suchej nitki. Dziś jest wystarczająco silna, aby odpierać ataki. Dzięki wkuwanym nocami teoriom feministycznym czuje się mocna i gotowa do działania. Gdyby teraz odpowiadała z wolnej stopy, nie zająknęłaby się odpowiadając na pytania o sufrażystki, a także kulturowy kontekst wystąpień kobiecych w Kabulu na przełomie lat 50. i 60.).

Jej najnowsza instalacja jest odpowiedzią na pytanie o sens sztuki i istnienie artysty w świecie dojrzałości. Pomna błędów z poprzednich wystąpień Dorota spisuje swój program punkt po punkcie, a także uczy się na pamięć zdań wielokrotnie złożonych: „Sztuka zawiera się między życiem a doświadczeniem, jednak aby znaleźć złoty środek, aurea mediocritas, trzeba umieć odpowiedzieć sobie na pytania z pozoru banalne – istotne jednak dla mnie jako podmiotu i mojej sztuki jako przedmiotu: czy jako kobieta doświadczona życiem jestem jednocześnie życiem czy doświadczeniem, i w jakim miejscu bierze początek moja artystowska chuć: w życiu czy w jego doświadczaniu”.

Dorota zamawia cztery skrzynki bordeaux i czeka na dzień wernisażu.

Goście z zainteresowaniem przyglądają się kompozycji zbudowanej z pięćdziesięciu książek telefonicznych z lat 1950-2000; niektórym nawet, nie wliczając dzieci, udaje się dotknąć pożółkłych stronic. „WNDBiPMoAS już dziś jest dziełem kultowym” – pisze krytyk z dość liczącego się na rynku portalu kulturalnego.

Nieznalska stoi z boku, popija wino, a na jej twarzy maluje się tajemniczy uśmiech. Studenci historii sztuki rozpoznają w nim usta Mony Lizy. Nieznalska powtarza w myślach: „Na tych z pozoru błahych kartach telefonicznych książek znajduje się sztuka o niekonkretnym wyglądzie, lecz bardzo konkretnym sensie. Sztuka, która pokazuje nam, jak ważne jest doświadczenie, ba, że doświadczenie jest stokroć ważniejsze niż samo życie, które użytkownicy tych książek... – przepraszam, przerywa jej piegowaty młodzieniec, ma pani może ogień? Nie pali. „...samo życie, które użytkownicy tych książek oddali dla znalezienia tej jednej jedynej osoby, z którą chcieliby porozmawiać... Ich osobistego boga!”

Subtelny gwar wernisażu przerywają dwie kobiety. Ich kieliszki są już wielokrotnie puste, a na twarzach malują się ludowe rumieńce.
- Może zacznę pierwsza – mówi tleniona na jasny fiolet blondyna. – Skądinąd mam doniesienie, że książki telefoniczne, które posłużyły pani do tego czegoś, pochodzą z kradzieży...
- Ale... – mówi Nieznalska ze łzami w oczach i rozpoznaje w niej kobietę z wernisażu „Pasji”. – Ale...
- Wniosek o popełnienie przestępstwa jest już w prokuraturze – mówi kobieta o fioletowych włosach i wyrywa kilka stron z instalacji. – Jako dowód rzeczowy!
- Koniec imprezy! – mówi wąsaty policjant. – Do czasu zakończenia czynności wyjaśniających wernisaż będzie zamknięty.

*
Dorota dochodzi do siebie następnego dnia. W kubku z napisem „Fado, Fado” - ukradzionym dla żartów z małej portugalskiej knajpki - parzy mocną herbatę. Herbata jest bardzo gorąca, a Dorota pije ją dużymi łykami. Zachłannie.

2006-11-24T07:12:00.000-08:00

PSIKU MIKU

2006-11-24T07:09:00.000-08:00

BURZA MÓZGÓW

Ostatnimi czasy Bono czytał coraz więcej na swój temat... Niestety, rzeczy coraz gorszych. Płakało jego irlandzkie serce, gdy przeglądał gazetę i napotykał na artykuł mówiący o wyzbyciu się przez Bona alternatywnej charyzmy. Masło maślane - powiedział - alternatywa z natury jest charyzmatyczna! Buntowało się jego irlandzkie serce, gdy jakiś nowo wykreowany w „Idolu” krytyk krzyczał na całe gardło, że „na Shreku widział ostatnio scenę, w której tytułowy bohater wycierał sobie tyłek gazetą. Mam wrażenie – kontynuował krytyk - że jednym z artykułów w tej gazecie był tekst o najnowszej płycie U2”. Zabolało go bardzo słowo tyłek. Drżało jego irlandzkie serce, gdy oglądając wiadomości na CNN widział kobietę, która zarzucała Bonowi i zespołowi skomercjalizowanie i sprzyjanie tanim gustom. Idiotka - powiedział – pracuje taka w telewizji, a poprawnego komunikatu nie potrafi skonstruować. Od kiedy to wartościuje się gusty? Czyż nie zna idiotka powiedzenia, że de gustibus non desperandum... Disputandum – poprawiła go z kuchni żona. Właśnie... – powiedział Bono. Jakich teraz ludzi w mediach zatrudniają...
I powtarzały się tak w nieskończoność zarzuty co do Bona. Płakał wieczorami nieborak i nie cieszył go nawet widok uśmiechniętych etiopskich dzieci, które tak chętnie wspomagał. Żona też się niepokoiła. I dzieci.
Bono zwołał więc naradę w osobach Adama Claytona, The Edga i Larrego Mullena.
- Chłopaki – zaczął. – Zarzucają nam komercję i zapowiadają upadek! Czy nie uważacie, że przesadzają?
- Nie uważamy – powiedzieli jak jeden mąż i poklepali Bona po plecach.
I to mu wystarczyło, bo miał zaufanie do swoich kompanów, którzy nigdy nie doradzili mu źle lub fałszywie. Napili się więc piwa, zapalili po papierosie, obejrzeli wiadomości na CNN, i znowu napili się piwa. - I co? – powiedział Bono – czy nie słyszeliście, co mówili?
- Kurwa – zdenerwował się Adam. – Faktycznie. Jest coraz gorzej... i rozmarzył się, wspominając emocje, jakie towarzyszyły im podczas nagrywania „War”, gdy w Polsce rodziła się wolność, a oni cały utwór poświęcili Lechowi Wałęsie. Kawałek nazywał się „New year’s day”.
- O żesz to – jeszcze bardziej lapidarnie wyraził się The Edge, po czym zamknął oczy i przypomniał sobie pierwsze koncertowe wykonanie „The Unforgettable Fire” symbolizujące zrzucenie bomby atomowej na Hiroshimę, a także współpracę z Brianem Eno i Danielem Lanous.
- Hm – ultralakoniczne westchnięcie Larrego Mullena zwróciło na nań wszystkie spojrzenia, lecz on już był daleko stąd, zataczając podniebne kręgi nad ogarniętym wojną Salwadorem, pamięci którego nagrali „Bullet in the sky”.
To były czasy – a teraz – jakieś popowe kawałki zaprawione nutką... nie bójmy się tych słów – melancholijnego soft rocka, który fundował nam swego czasu zespół Smokie, a zupełnie niedawno, doskonały co prawda instrumentalnie, Mr Big.
- Niekonsekwencję rekompensujemy sobie dopomaganiem głodujących dzieci, a fani... Co mają z tego fani!? Słyszałem o jednym człowieku, który przestał nas słuchać, gdyż nie potrafił znaleźć logicznego związku między płytami „Pop” i „Boy”. Coś w tym musi być! – zastanowił się Bono.
- Daj spokój Bono – powiedział The Edge. – Koleś boi się ewolucji. To ten typ fana, który stoi w miejscu, czekając na jakąś reminiscencję. A my idziemy do przodu. Szukamy. Może brzmi to popowo, ale jest to dobry pop, którego się nie wstydzę.
- A ja myślę – włączył się Adam Clayton – że obaj macie rację, ale pierwszeństwo dałbym tym razem Edgowi.
- I ja tak myślę – powiedział Larry. – Rozwój przede wszystkim, sprzyjanie fanom w drugiej kolejności. Popatrz, jak bardzo rozwojowa jest Madonna... ostatnio nawet dzwonił jej menadżer i pytał... – tu zastygł w niepewności.
- No co, powiedz – denerwowali się chłopcy, gdy wahał się tak kilka dobrych minut. – Chyba nie powiesz, że coś ci proponował...
Larry zrobił głupią minę i zaczerwienił się. Spuścił pokornie głowę, lecz zaraz ją poderwał:
- Owszem, proponował mi zrobienie kawałka...
- No tak – powiedział Bono. – To wszystko tłumaczy: Larry będzie nagrywał dla Madonny! Zajebiście, kurwa, zajebiście! Teraz to w ogóle jesteśmy skończeni. Już widzę te nagłówki w „Daily News”: „Perkusista U2 bębni dla Madonny” albo „Larry Mullen i jego muzyczny romans z Madonną”.
- Przesadzasz Bono, przesadzasz! – krzyknął The Edge
- Co?! Ty też?
- No, nie... niezupełnie – zająknął się The Edge.
- Co niezupełnie? – denerwował się Bono.
- Niezupełnie, bo nie z Madonną, tylko...
- No powiedz... – denerwowali się chłopcy, gdy wahał się tak kilka dobrych minut – chyba nie powiesz, że ktoś ci coś proponował...
- Jenifer Lopez...
- Kurwa!!! – krzyknął Bono. – Czy wam się w głowach do jasnej cholery poprzewracało? Ty pewnie też – wskazał na Claytona. – Też z będziesz z kimś nagrywał? Też ci coś proponowali? Gadaj!
- Moby chce nagrać ostatni album w swojej karierze... elektroniczny hołd dla polskiej nowej fali wspomagany moim basem i...
- Ja pierdolę! – krzyknął Bono. – Nienawidzę was, psiekrwie!!!
- Moim basem – kontynuował Clayton. – I...
- No dokończ to – Bono padł na podłogę i schował głowę w kolanach, jak miał to zwyczaj robić podczas koncertowego wykonania „Glorii”.
- I twoim wokalem! – wykrztusił wreszcie Clayton, chytrze się uśmiechając.
Bono podniósł głowę i popatrzył błędnym wzrokiem na Claytona. Zapalił papierosa, podszedł do okna i zaciągnął się głębiej niż zwykle.

FIKU-MIKU: AKTOR POTRZEBNY

2006-11-22T08:22:00.000-08:00

Jerzy Pilch sprzedał prawa do powieści.
„Pod mocnym aniołem” czekało w kolejce na ekranizację.
Jerzy zastanawiał się, kogo by tu obsadzić w roli głównej. Należy dodać, że w kontrakcie zastrzegł sobie, iż „będzie miał wpływ na obsadzenie głównego bohatera, którego wygląd, maniera aktorska i sposób bycia na planie zdołałyby oddać skomplikowany rys postaci nakreślonej w powieści”. Tyle teorii. Wszyscy dobrze wiedzą, jak trudnym zadaniem jest odpowiedni dobór aktora do roli. Wiedzą o tym zwłaszcza reżyserzy, których chybione, podejmowane często pod presją producenta decyzje, rozkładały całkiem niezłe zresztą filmy.
Wiedział o tym także Jerzy, więc z podjęciem decyzji nie spieszył się. Nie musiał – ani nie wisiał nad nim producent, ani nawet reżyser, który kręcił właśnie sitcom o zwariowanej rodzince z warszawskiego blokowiska. Jerzy miał zatem wolną rękę i mnóstwo czasu na podjęcie decyzji.
Pierwszą osobą, o której pomyślał, był Marcin Świetlicki. Byłby niezły – zastanawiał się Jerzy – zorana szorstkim, kawiarniano-restauracyjnym życiem twarz oddałaby doskonale bóle, wahania i troski alkoholika... Tak... zaciągnął się papierosem – jak mówią, pierwsza decyzja zawsze bywa najlepsza.
Zadzwonił. Marcin wysłuchał propozycji i odmówił. Porażka w Małżowinie, ryzyko spotkania Maleńczuka na planie... nie – nie chciał się pakować znowu w te napięte układy i układziki. Jestem artystą scenicznym – powiedział na pożegnanie – w żadnym wypadku filmowym. Z filmem skończyłem.
Jerzy posmutniał, ale na następny dzień miał już nowego kandydata. Pobieżnie przeleciał fabuły wszystkich filmów z Krzysztofem Majchrzakiem. Wydał mu się odpowiedni. I do tego gra na pianinie – można by rozwinąć wątek z Jolą, w której mieszkaniu stało przecież pianino – kombinował Jerzy.
Zadzwonił. Krzysia nie ma – powiedziała żona. Wyjechał na wieś w pijanym widzie. Znając go, nie wiadomo, kiedy się pojawi. Chyba że Koluś... on jedyny może go ściągnąć. Ale ja, panie, co ja mogę. Komórkę zostawił na kredensie. To pewne – raz po raz ma takie odchyły – wsiąka wtedy na miesiąc, dwa i żyje o suchym chlebie i wodzie.
Jerzy posmutniał, ale na następny dzień miał już nowego kandydata.
Niezapomniana kreacja, jaką stworzył w Czterech pancernych, i kilkadziesiąt innych, w tym rewelacyjna wręcz, lecz na nieszczęście bardzo krótka w Hydrozagadce, gdzie doskonale wcielił się w rolę zresocjalizowanego marynarza przekonały Jerzego, że Pieczka będzie dobry. Można by potraktować wszystko jako retrospekcję. Pieczka opowiadałby z perspektywy starca, a gdzieś w tle przewijałby się ktoś inny, kogo znajdę na każdym wydziale aktorskim – kombinował Jerzy.
Zadzwonił. Odebrał Pieczka. Dajże spokój Jerzyku – mówił zaciągając z ruska – mnie już się nie chce. Ja już tylko z Kolusiem, tylko dla niego, ale nic dużego, jakieś niewielkie rólki. A teraz przepraszam cię – na nieszpory wychodzę.
Jerzy posmutniał, a na następny dzień nie miał nowego kandydata.
Kupił butelkę wódki i pił samotnie. Gdy wypił ostatni kieliszek, poszedł się odlać. I wtedy, w łazience pojawiła się, niczym deus ex machina, cudowna myśl. Zagram samego siebie! – krzyknął.
Niedługo jednak trwała jego radość. Nie mógł zagrać siebie, głównego bohatera książki, której sam był autorem. Nie mógł, ponieważ oznaczałoby to ingerencję w element, który jest niezbędny dla funkcjonowania każdej powieści. Element ten nazywał się fikcja. Grając siebie, uświadczyłby wszystkich w przekonaniu, że fikcja nie istnieje, a co za tym idzie, nie istnieje dzieło literackie. No bo jak – pytałby niejeden pilny student polonistyki – skoro zagrał pan siebie, jest pan na ekranie telewizora, czyli to wszystko, co pan napisał, jest prawdziwe, czyli nie ma fikcji... Pytań w tym rodzaju Jerzy wolał uniknąć, więc z mety zrezygnował z obsadzenia siebie w filmie i zrozpaczony począł szukać następnego kandydata. Miał dużo czasu – ani nie wisiał nad nim producent, ani nawet reżyser, który kręcił właśnie sitcom o zwariowanej rodzince z warszawskiego blokowiska.

Pijany mąż to szczery mąż

2006-10-03T02:58:00.000-07:00

Frida Kahlo, za namową młodej służącej Claudi zaprenumerowała Vogue – francuskie pismo dla kobiet. Z racji tego, że nie znała francuskiego, przeglądała jedynie zdjęcia pięknych kobiet, podziwiała modę – stroje zaprojektowane przez europejskich krawców, tak różne od jej meksykańskich, ludowych wdzianek. Cmokała raz po raz nad pięknymi, zwiewnymi, uszytymi z delikatnego jedwabiu sukniami, popadała w zachwyt nad bielizną tak subtelną, że trudno było wyobrazić ją sobie na obrazach samego nawet Ingresa. Zakochała się we francuskiej modzie i francuskich kobietach. Były delikatne, miały mlecznobiałą skórę i szlachetne rysy twarzy... Nie miały także owłosienia: ani na nogach, ani pod pachami, ani nawet pod nosem.

Frida obejrzała do końca sierpniowy numer Vogue’a, odłożyła z namaszczeniem na stolik nocny, wsiadła na wózek i pojechała do łazienki. Wzięła brzytwę Diego i zgoliła włosy z tych części ciała, na których nie powinno ich wg Vogue'a być. Podjechała pod lustro i popatrzyła w swoje odbicie: przypominała wreszcie francuską kobietę. Naprawdę podobała się sobie.

Zadowolona pojechała do sypialni, włożyła najlepszą bieliznę, jaką miała i z uśmiechem na twarzy czekała na ukochanego męża Diego.

Diego wrócił bardzo późno. Pracował w pałacu prezydenckim nad muralem „Stworzenie świata”. Skończył co prawda koło dziewiątej, jednak na Zocalo spotkał kumpla ze studiów, który zaprosił go na kieliszek mezcalu. Tak im się dobrze gadało, że wypili po butelce, doprawili dwiema pięćdziesiątkami tequili i rozeszli się. Diego wszedł do Niebieskiego Domu nieźle wstawiony. Obijał się o ściany, przewrócił sztalugi Fridy i odbijając się od biblioteki usiadł na wózku żony. Wstał cichutko, rozebrał się i ostatkami sił trafił do łóżka.

Natrafił na delikatne, jedwabiście gładkie ciało. Masował je, szepcząc do ucha owego ciała: Claudio, skąd wiedziałaś, Claudio, kocham cię, Claudio, o Claudio!

Na następny dzień Frida zwolniła Claudię, a sama zaczęła sypiać w osobnym łóżku, kontaktując się z mężem wyłącznie w sprawach zawodowych.

Jarocin, cd.

2006-10-02T05:42:00.000-07:00

Jarocin, cd.

Fikszyn, fikszyn

2006-09-05T01:01:00.000-07:00

ZAWSZE OTWIERAJ SWOIM DZIECIOM

Woody Allen przeczytał w jednym z nowojorskich brukowców, że „siłą jego pozornego talentu są okulary w zbyt ostentacyjnych oprawkach”. Co za bzdura – pomyślał – co oni w tych gazetach wypisują. I po co ja je czytam?
Faktycznie: czytał ostatnio dużo tanich brukowców, z których czerpał pomysły na kolejne filmy. Niby nic dziwnego: inspiracji można szukać wszędzie i wszystkimi dostępnymi metodami. Allen jednak wziął sobie do serca uwagę o okularach, a także zabronił Mii przynosić do domu gazety tego typu.
Po kilku dniach poczuł brak. Był to brak bardzo nieokreślony, którego za cholerę nie potrafił sobie wytłumaczyć. I to było w nim najgorsze – niemożność logicznej analizy elementu brakującego. Krzątał się nerwowo po swoim nowojorskim apartamencie, wyciągał z biblioteki książki, których nie czytał, włączał płyty, których nie słuchał, brał niewyobrażalne ilości prozacu i innych antydepresyjnych świństw, od których tracił potencję – seksualną i intelektualną. I nic. Brak zaczynał męczyć go do tego stopnia, że wyłączył się zupełnie z życia towarzyskiego: odwołał spotkanie z Januszem Głowackim, którego uwielbiał, nie odpowiadał na telefony wydawcy, któremu do końca miesiąca miał przedstawić konspekt powieści, a o której fabule nie miał zielonego pojęcia. Allen wypalił się doszczętnie i nie była to jak zwykle przejściowa słabość. Był to fakt, a żeby było śmieszniej, autentyczny, nie fikcyjny.
Woody Allen nie był jednak z tych, co to poddają się bez zaangażowania środków ostatecznych, więc zgodnie z regułą „kropla drąży skałę” krok po kroku dochodził do kłębka. Czego mi brakuje? – pytał i popijał garść tabletek nierozcieńczonym burbonem.
Świadomość elementu brakującego przerodziła się z czasem w podświadomość. Woody Allen już nie myślał o braku, a jednak zapuścił się fizycznie i intelektualnie. Nic go nie cieszyło, zniknął z pierwszych stron gazet. Siedział w swoim nowojorskim apartamencie, popijał prozac burbonem i oglądał ulubione sceny z „Morderstwa na Manhatanie”, które właśnie ukazało się na DVD. Ktoś zapukał do drzwi. Podniósł się ociężale i otworzył drzwi, w których stała jego usynowiona skośnooka córka.
- O! – rzuciła od niechcenia. – Zmieniłeś wreszcie te okropne oprawki?
Woody podbiegł do lustra, uśmiechnął się i tego samego wieczora miał już skończony konspekt powieści, umówione spotkanie z Głowackim, a wszystkie problemy w głębokim poważaniu.

FIK, FIK, FIK

2006-08-23T11:13:00.000-07:00

KAŻDY MA SWOJE HOBBY

W ponurym mieszkaniu czynszowym na poddaszu dziewiętnastowiecznej kamienicy siedział biedny poeta. Jak wynikało z jego rachunków, napisał już pięć tysięcy dwieście trzydzieści dwa wiersze. Z rachunków wynikało także, że zalega za czynsz – trzy miesiące, za gaz – pół roku, i za światło – rok. Żył z minuty na minutę. Mieszkanie było równie obskurne, jak na jednym z obrazów niemieckiego malarza tworzącego w epoce biedermeier - także przedstawiającego pokój poety.
Usłyszał pukanie do drzwi.
Zastanowił się: albo z administracji, albo z gazowni, albo z elektrowni.
Mimo tych przesłanek zdecydował się otworzyć drzwi.
Wstał z łóżka, na którym siedział, ubrał kapcie, zarzucił na ramiona szlafrok, który dostał po innym biednym poecie mieszkającym wcześniej w tym mieszkaniu i podszedł do drzwi.
W drzwiach stał Wieniedikt Jerofiejew z butelką w dłoni. Trząsł się, a z twarzy ciekły kropelki potu. Zza szkła butelki dało się dostrzec podejrzanej proweniencji ciemny płyn.
Zaprosił gościa do środka. Wieniedikt rozejrzał się po pokoju i przycisnął butelkę do piersi. Stali naprzeciw siebie. Biedny poeta i pisarz o zdrowiu zdegradowanym alkoholowymi wynalazkami.
- O! – wskazał ręką na kanapę Wieniedikt – Mogę się zdrzemnąć?
Nie czekając na odpowiedź położył się i usnął. W tym czasie jeszcze kilkakrotnie pukano do drzwi. Gdy Wieniedikt obudził się na ostrym kacu i pociągnął łyk ciemnego płynu, biednego poety już nie było. Pewnie wyszedł po zakupy – pomyślał Wieniedikt – i oddał się pysznej, postkacowej drzemce.

PO JAROCINIE 2006

2006-08-23T09:48:00.000-07:00

TRANSMISION
Listen to the silence, let it ring on.
Eyes, dark grey lenses frightened of the sun.
We would have a fine time living in the night,
Left to blind destruction, waiting for our sight.

And we would go on as though nothing was wrong.
And hide from these days we remained all alone.
Staying in the same place, just staying out the time.
Touching from a distance, further all the time.

Dance, dance, dance, dance, dance, to the radio.Dance, dance, dance, dance, dance, to the radio.Dance, dance, dance, dance, dance, to the radio.Dance, dance, dance, dance, dance, to the radio.

zaspiewał Janek Kartis

Po Jarocinie 2006

2006-08-22T02:55:00.000-07:00

Żadne złoto nie przetrwa
Robert Frost

Złoto jest pierwszą zielenią w Naturze
I jej najtrwalszej barwy stróżem.
Młody liść się w kwiat rozwinie,
Ale tylko na godzinę.
Tak w liść się kurczy liść.
Tak w raju spadły pierwsze łzy.
Świt w dzień już zetlał, żadne złoto nie przetrwa.

FIKSZYN, FIKSZYN

2006-08-21T06:09:00.000-07:00

OSIEMNASTOLATKI KOCHAJĄ POMARAŃCZE

Leopold Tyrmand wrócił z randki z osiemnastoletnią uczennicą liceum ogólnokształcącego dla dorosłych i stwierdził, że do jego skromnego mieszkanka w gmachu YMCA włamał się złodziej. Łza zakręciła mu się w oku, bo niby dlaczego on... Dlaczego on musiał paść ofiarą przestępstwa, dlaczego włamali się akurat do jego mieszkania, a nie do mieszkania Tadka Konwickiego albo Zbyszka Herberta. Gdy dał już sobie spokój z żalem, który opanował go doszczętnie, do tego stopnia, że żyć mu się odechciało, przeszedł do oceny strat. Choć w pokoju panował istny, jak to po włamaniu, bałagan, Leopold Tyrmand w okamgnieniu odnajdował wszystkie rzeczy, które uważał za cenne, a które mogły paść łupem złodzieja: wodę po goleniu Old Spice, nienapoczętą ramę Lucky Strików, pół butelki francuskiego wytrawnego wina, a także maszynkę do golenia Gilette i związany sznurkiem rocznik Playboya. To dziwne – pomyślał – nic nie zginęło. Posprzątał rozrzucone rzeczy, poukładał na półkach książki i gdy był już w miarę zadowolony z obrotu sytuacji, przebrał się w pidżamę i położył na łóżku. Nalał sobie jeszcze lampkę czerwonego francuskiego wina i przeczytał dwa artykuły z „Tygodnika Powszechnego”, robiąc przy tym niewielkie notatki.
Rano obudził się w doskonałym humorze. Miał dzisiaj kolejną randkę z osiemnastoletnią uczennicą liceum ogólnokształcącego dla dorosłych. Wziął prysznic, ogolił się i spryskał Old Spicem. Założył wyprasowane w kant spodnie - Naród polski nie Kant, subtelnością rozumowania nikt go jeszcze nie wzruszył – rzucił jedną ze swoich ulubionych sentencji i otworzył szufladę.
Woń Old Spica uleciała, doskonały humor zniknął, zaś na twarzy Leopolda wystąpiły krople zimnego potu. Zamknął szufladę i otworzył jeszcze raz. Potem otworzył drugą, trzecią, wszystkie szafki, szafę, zajrzał pod łóżko i do kosza z brudną bielizną: nie było pomarańczowych skarpet – jedynej pary, w jakiej posiadaniu był, a którą kupił za niebotyczną sumę na Kole. Dziś właśnie miał je ubrać, specjalnie dla osiemnastolatki z liceum ogólnokształcącego dla dorosłych.
Więc po to przyszedł złodziej – krzyknął i załamany usiadł na wersalce. Po chwili ochłonął.
Ubrał w końcu zwykłe, czarne, jak najbardziej polskie skarpety, w jakich zwykł chadzać naród: robotnicy, pracownicy biurowi, pracownicy naukowi, szwacze, szewcy i górnicy. Czuł się doprawdy podle.
A gdy wyszedł na ulicę, nikt zwrócił na niego uwagi. Randki także nie zaliczył do udanych, ponieważ dziewczyna spieszyła się na prywatkę do kolegów z wieczorowego technikum budowlanego.

Po spotkaniu promocyjnym "12"

2006-08-16T09:42:00.000-07:00

odbył się ładny koncert.

FIKSZYN NAMBER EJT

2006-08-15T23:39:00.000-07:00

WÓDKA BYŁA NA WYCIĄGNIĘCIE RĘKI

Pewnego razu Marcin Świetlicki odwiedził Andrzeja Stasiuka. Pijąc herbatę z cytryną gadali o planach wydawniczych i planach na życie Wypalili po paczce papierosów. Marcin Świetlicki palił Camele, natomiast Andrzej Stasiuk Mocne. Gdy skończyły się papierosy, zamilkli. Andrzej popatrzył mimochodem na kredens, w którym trzymał butelkę wódki, a na twarzy Marcina pojawił się rumieniec. Nie... – pomyślał Andrzej – obiecałem. Marcin zrobił minę słodkiego misia, jaką zwykł robić, przy kawałku o Henryku Kwiatku.
Kręcili się niespokojnie na krzesłach. Marcin przeszukał kieszenie kurtki, lecz nie znalazł papierosów. Andrzej także przeszukał kieszenie kurtki, a także wszystkie szafki i szuflady, wyłączając wspomniany już kredens. Bez skutku.
Zadzwonił telefon. W słuchawce odezwał się głos Jerzego Pilcha.
- Cześć Andrzej, co robisz na weekend?
- Nie wiem – powiedział Andrzej znudzonym głosem.
- Męczy cię? – rozpracował przyjaciela Jerzy.
- No... – powiedział Andrzej.
- To wydłub...
Andrzej odłożył słuchawkę na widełki. Ściągnął spodnie, potem opuścił majtki i wystawił goły tyłek.
- Wydłub! – rozkazał Marcinowi i podał mu skalpel.
Marcin chwycił narzędzie zbrodni, założył okulary i zbliżył się do tyłka Andrzeja.W tym momencie do pokoju weszła studentka polonistyki, finalizująca swoją pracę magisterską o Stasiuku, i zemdlała.

CO SIĘ STAŁO TEMU PLAŻU, CZĘŚĆ I

2006-08-11T06:31:00.000-07:00

CO SIE STAŁO TEMU PLAŻU, CZĘŚĆ II

2006-08-11T06:12:00.000-07:00

Nad morzem było bardzo ładnie. Naprawdę.

2006-08-09T07:01:00.000-07:00

Zieleń po deszczu nawet się wyostrzyła
I wszędzie zaczyna być ładniej, i piękniej

FIKSZYN NAMBER NAMBER

2006-08-09T06:44:00.000-07:00

KÓŁKO SIĘ ZAMYKA

Michałowi Aniołowi przyśniło się, że jest aniołem. Niby nic w tym dziwnego – pomyślał – mam w końcu na nazwisko anioł, a moja sztuka uskrzydla całe narody i napawa ich dobrą nowiną, jak by z definicji była anielska. Napił się wody z miodem i począł zastanawiać się, jaki odcień purpury nadać Prorokowi Jeremiaszowi, tak aby dobrze komponował się z żółto-złotą górą wdzianka. Z zadumy wyrwał go sen, który teraz zmaterializował mu się na sztaludze. Miał na niej rozrysowane szkice do Stworzenia Adama. Przetarł oczy, uszczypnął się dwa razy w rękę, oczy zaszły łzami, lecz sen nie znikał ze sztalugi.
No dobra – pomyślał – czego chcesz ode mnie? Zapytał i od razu rozejrzał się, czy aby nikt nie widzi, jak wielki i poważany malarz gada do sztalugi. Sen nie odzywał się; patrzył tylko ślepo na Michała Anioła. Anioł wstał, wyszedł z pracowni i wrócił po godzinie. Popatrzył dyskretnie na sztalugę. Uff – odsapnął – całe szczęście. Faktycznie, sen zniknął, a Michał Anioł uspokoił się i powrócił do rozmyślań nad odcieniem purpury.
Podobny sen nawiedzał Michała Anioła jeszcze kilkakrotnie. Zawsze o tej samej treści – przedstawiał Michała Anioła jako anioła, zaś po przebudzeniu materializował się na sztalugach. Michał Anioł zaczął poważnie się niepokoić, zaś zleceniodawca Stworzenia Adama denerwował się, ponieważ praca nad freskiem przedstawiającym Jeremiesza przedłużała się ponad termin uzgodniony w kontrakcie. W końcu jednak fresk został ukończony, a Michał Anioł wyjechał do Padwy na zasłużony wypoczynek. Kilkaset lat później ekspedycja naukowa z Holandii podała na łamach specjalistycznego pisma zajmującego się obejmującą ponad milion gatunków gromadą stawonogów, iż w 1509 roku, w okolicach kaplicy sekstyńskiej żyły pszczoły, które w wyniku permanentnego obcowania z toksycznymi pigmentami używanymi przez Michała Anioła produkowały miód o właściwościach halucynogennych.

ACH TA MODA...

2006-08-08T00:51:00.000-07:00

Kelvin Klein był niepocieszony swoim nazwiskiem. Zaczęło się od tego, że projektant w związku z rozszerzeniem działalności na rynek niemiecki zapisał się na kurs języka niemieckiego. Po kilku tygodniach nauki stwierdził, że jego pozycja na tamtejszym rynku może okazać się dużo mniej znacząca, niż na rynku amerykańskim. Ba, stwierdził nawet, że pozycja ta na dłuższą metę może okazać się zgubna dla jego interesów w Ameryce. Chodziło o odbiór, a co przed tym miałoby miejsce, znaczenie jego nazwiska, które było zresztą nazwą firmy, nazwą produktów, za którymi przepadali młodzi, nie do końca zdeklarowani jeśli chodzi o swoje preferencje seksualne młodzi ludzie. W nich – prężnych, wyzwolonych, dużo zarabiających yuppies, którzy w natłoku pracy zapominali o swojej płci, miał najwierniejszych odbiorców. I tego się Kelvin bał. Nie tego, że straci finansowo, nie tego, że z milionera stanie się średniej klasy Amerykanem, nie z tego, że odwrócą się od niego ci, których kocha i szanuje. Chodziło mu o odbiorców jego spodni, koszul, majtek i wód toaletowych, którzy w momencie sukcesywnego wycofywania z rynku towarów i wyprzedaży kolekcji, zupełnie zatracą świadomość choćby nawet owego niezdeklarowania, na poziomie którego zastał ich Kelvin Klein. Był dla nich przystankiem, na którym czekali na swój autobus, który miał ich zawieść do miasta o jednej z dwóch nazw: Deklaracji Homoseksualnej lub Deklaracji Heteroseksualnej. Z tamtych stacji trafiali odpowiednio do Diora, Versacego, Cerrutiego, Chanel itd. A Kelvin był dla nich przystanią, na której dokonywali tego jakże ważnego rozrachunku.
Stąd też Kelvin bardzo się zasmucił, gdy okazało się, że słowo Klein to nic innego jak niemieckie słowo „mały”. Czuł się źle.
Pewnego dnia obudził się z myślą, która sprawiła, że odżył i uwierzył na nowo w swoje zdolności marketingowe. Krzyknął „eureka”!
Następnego dnia zwołano walne zgromadzenie. Przedyskutowano wprowadzenie na rynek niemiecki produktu, lansującego ideę zastąpienie niemieckiego słowa „klein” angielskim słowem „small”. Burza mózgów dała oczekiwane rezultaty. Zdecydowano o produkcji pieluszek o wdzięcznej nazwie small. Tekst reklamy brzmiał mniej więcej tak: myślisz o pieluszkach firmy Small. Uczysz się języków i wiesz zapewne, co oznacza angielskie słowo „small” w twoim ojczystym języku – języku niemieckim. Oznacza nic innego, jak amerykańską markę słynącą z doskonałej jakości niepowtarzalnych ubrań dla młodych i zamożnych ludzi. Pamiętaj o tym, gdy założysz ową pieluszkę na pupcię swojego ukochanego brzdąca.”

I na koniec jeszcze tekst-koda:

„SMALL – wyzwól się językowo i fizjologicznie”

Po dwóch miesiącach, od czasu wprowadzenia produktu na rynek niemiecki, Kelvin otrzymał wyniki sprzedaży. Dowodziły one, że ubrania firmowane jego nazwiskiem cieszą się największą popularnością wśród pracowników naukowych instytutów językoznawstwa. Ci stanowią osiemdziesięciodziewięcioprocentową grupę odbiorców. Wystosowali jednak list do firmy, w którym zwracają się o obniżenie cen za powyższe elementy garderoby, ponieważ szwankuje na tym poważnie ich skromny budżet, który tworzą, zarabiając marne grosze w nierentownych instytutach językoznawczych. Bardzo zdziwiło to Kelvina, bo też nie spodziewał się stworzenia w swoich bazach socjalnych takiej grupy społecznej. Najbardziej jednak zaskoczył go artykuł załączony do dokumentów. Miał tytuł „Yuppies wybrali”. Przedstawione w nim fakty zaszokowały Kleina. Doprowadziły do tego, że zapalił pierwszego od dwóch lat papierosa. Czytał nerwowo: ...z bliżej nieokreślonych przyczyn młodzi Yuppies niemieccy, nie deklarujący dotąd wyraźnego przywiązania do żadnej konkretnej marki, wybierają pieluchy firmy Small. Czyżby kupno tak podstawowego gadżetu dziecięcego, jakim jest pieluszka, oznaczało chęć stabilizacji i zamiar założenia podstawowej komórki społecznej - rodziny? (...) Przekonuje widok młodych, obleczonych w najdroższe garnitury i wyposażonych w laptopy z najszybszymi procesorami ludzi, mknących dumnie ulicami Berlina, Stuttgartu i Frankfurtu, pod pachą dzierżących nic innego, jak paczkę pieluszek Small.”

Zmiany, zmiany, zmiany

2006-08-06T23:41:00.000-07:00

Ileż można robić to samo? Zastanawiała się nad tym Astrid Lingren. Zaczęło się od tego, że na jednym z wieczorów autorskich pewien krytyk znany z ciętego języka zarzucił jej przeinfantylizowanie postaci Lassego w „Dzieciach z Bullerbyn”. Mężczyznę wyproszono z sali, jednak Astrid zaczęła się poważnie zastanawiać nad swoim pisarstwem. Myślała, myślała i w końcu postanowiła zmienić gatunek. Kilka dni i nocy zajęły jej próby nad powieścią podróżniczą, polityczną, wreszcie romansem – bez skutku. W końcu, gdy wycieńczona zasypiała prawie nad laptopem, a kot ziewał przeciągle drapiąc się tylną lewą łapą za uchem, doznała olśnienia. Stwierdziła, że pójdzie w ślady Agaty Christie.
Pierwsza książka wprawiła wydawcę w zdumienie, jednak dostrzegając siłę nazwiska, zdecydował się opublikować „Park przy gimnazjum im. Uwe Leslena”. Mniejsza o to, kim był Uwe Leslen, ważne było to, że książka zrobiła furorę. Następne powieści posypały się w tempie zastraszającym: „Żłobek nadziei”, „Nie otwieraj klaunowi”, „Zdumienie przedszkolaka”, „Podmiana na oddziale noworodków” czy wreszcie „Wredna higienistka” sprawiły, że Astrid Lingren stała się najbardziej znaną pisarką skandynawską na świecie, a jej wydawca – najbogatszym Skandynawem w całej Skandynawii. „Wredna higienistka” znalazła się na pierwszym miejscu w czytelni więzienia stanowego w Oslo, „Zdumienie przedszkolaka” upodobali sobie wychowankowie domu poprawczego w Helsinkach, zaś „Żłobek nadziei” był najbardziej zniszczonym egzemplarzem w bibliotece ośrodka dla młodych matek w Stockholmie. A nasza poczciwa Astrid Lingren... dużo by opowiadać. Zaszyła się w neogotyckim zamku na wyspie Ulm, a ze światem kontaktowała się za pomocą internetu i telefonu komórkowego. Ale świat i tak nie chciał umówić się z nią na wywiad.

FIKCJA NAMBER FAJF

2006-07-19T04:52:00.000-07:00

BYĆ JAK TATA

Andrzej Lepper w wyniku beznadziejnych nastrojów społecznych został prezydentem. Zmieszany nieco swoją nową rolą wprowadził się z rozpromienioną do granic możliwości żoną do nowego domu, po którym snuli się jego najwięksi wrogowie polityczni i ideologiczni. Z tego też powodu kazał wymienić wszystkie meble, ściągnąć obrazy i spalić dywany, gdyż nie wyobrażał sobie sytuacji, że mógłby chodzić po nich boso. Żona tańczącym krokiem przemierzała korytarze Belwederu, śpiewała wiejskie piosenki i zapraszała koleżanki na kawę a także małe co nie co.
Polepszyło im się. Nie musieli płacić czynszu, a prąd, gaz i telefon mieli za darmo...
Andrzej siedział smutny w gabinecie; zasępionym wzrokiem patrzył w okno. Przez chwilę nawet jego twarz wyglądała dość inteligentnie, lecz gdy tylko chrząknął, iluzoryczny efekt prysł, niczym piękny sen.
Andrzej tęsknił. Za dawnymi czasami, gdy hulał po wsiach i organizował blokady, gdy wysypywał zboże z wagonów i prowadził antyunijne demonstracje. W końcu, gdy pozwalał sobie na jedno, dwa, góra trzy publiczne znieważenia tygodniowo i nie martwił się o konsekwencje.
- O, młodości – westchnął – czemu odeszłaś tak szybko, czemu?
Łza zakręciła się w oku i spłynęła po czerwonym policzku Andrzeja.
Czas się zbierać – pomyślał – cholerne spotkanie w Łazienkach.
Nienawidził spotkań. Nie to, że czuł się na nich nieswój, albo nie miał nic do powiedzenia. Gadane to miał zawsze, więc nawet z profesorami z PAN-u rozumiał się doskonale. Problem tkwił w czym innym. Po prostu nie chciało mu się. Był już stary. Marzył wyłącznie o drinku z coli i dobrym filmie. A tu jakieś spotkania, wiece... W pewnym momencie zrobiło mu się nawet żal Kwaśniewskiego, że musiał przez to wszystko przechodzić, ale szybko odrzucił od siebie tę dziwną myśl.
Żona już czekała z wyprasowaną koszulą. Patrzyła, jak zwykle z nieukrywanym zachwytem na męża, i widziała go w jeszcze innej roli, ale wolała pozostawić tę projekcję wyłącznie dla siebie.
W końcu Andrzej był gotowy do wyjścia. Pożegnał się z żoną, chciał jeszcze uściskać synka, ale ten przemknął tylko przed nim, uśmiechając się porozumiewawczo do taty.
Wyszedł przed Belweder, gdzie stała zaparkowana Lancia, którą zwykł poruszać się po mieście. Bramy Belwederu okupowali turyści i gapie, a także mnóstwo fotoreporterów. Andrzej widział szkła obiektywów skierowane w swoim kierunku, lecz nie przejmował się. Był już na wszystkich okładkach polskiej prasy. Wielokrotnie.
Westchnął.
W tym momencie podszedł do niego zdenerwowany kierowca.
- Nie możemy jechać! Ktoś założył blokadę na koło. Cholera! Nawet tu nie można czuć się bezpiecznie!
Andrzejowi słońce zaświeciło w sam środek jego czerwonej twarzy. Był podwójnie szczęśliwy.

O hipisach

2006-07-19T00:50:00.000-07:00

Roman Giertych wykazał się - po raz kolejny. W wywiadzie dla „Wprost”: „Znam wielu działaczy Młodzieży Wszechpolskiej, którzy byli hipisami i nosili dredy”.

Podsumujmy: znasz wiele słowników, w których nie możesz znaleźć szukanych definicji.

O słownikach

Koleżanka miała na imię Jasia i pochodziła z tej samej, co Halinka wsi.
- Jesteśmy z jednej wsi - powiedziała na przywitanie i uścisnęła mi dłoń - A ty, skąd jesteś?
- Jest everymenem - powiedziała Halinka i popatrzyła na mnie jak na zdobycz.
- Kim? - zapytała Jasia
- Everymenem - powtórzyła Halinka.
- Kto to jest? - zapytała Jasia.
- Nie wiem, sprawdź w słowniku.
- W jakim? - zapytała Jasia.
- No jak to, w jakim, w słowniku, normalnym.
- Dobrze - powiedziała Jasia i wzięła z półki słownik.
Staliśmy tak i patrzyliśmy na siebie z zainteresowaniem. Halinka miała krągłe piersi i głęboki dekolt. Czułem, że robi mi się gorąco.
- Gdzie się patrzysz, hi, hi, hi, gdzie się patrzysz? – pisnęła Halinka.
Zakwalifikowałem to pytanie jako niewymagające odpowiedzi pytanie retoryczne.
- Niestety nie ma - smutna Jasia odłożyła na półkę słownik ortograficzny.

Fikcja namber for

2006-07-18T13:30:00.000-07:00

DIABELSKIE PISARSTWO
Charles Bukowski miał problem z piciem. Nie to, że pił za dużo: picie sprawiało mu przecież radość, było akumulatorem pomysłów i gwarancją dobrego samopoczucia. Szkopuł tkwił w tym, że Charles nie mógł już pić takich ilości jak dawniej. Dziesięć piw i butelka whisky były kiedyś normą. Dopiero wtedy odczuwał swój cały potencjał. Rano budził się na ostrym kacu, ale z jaką satysfakcją: piętnaście stron i ani jednej poprawki. Tylko zanosić do wydawcy...Lata mijały, a Charles pił coraz mniej. Czasem dochodziło do takich sytuacji, że wręcz zmuszał się do picia. Uważał, że nieświadomie zbudował w sobie blokadę alkoholową i próbował ją przepić. Kończyło się to zazwyczaj tragicznie – albo nie zdążył donieść pawia do kibla, albo po prostu nie próbował go tam donosić. Zrozpaczony rzygał pod siebie, przez co wszystkie spodnie i koszule miał zniszczone. Czytelnicy przestali odwiedzać zaniedbanego pisarza, choć on nie czuł się opuszczony.Co robić? Co ze mną będzie? Czy długo jeszcze potrwa ten stan alkoholowej awersji? Koniec, koniec – krzyczał przez sen, widząc siebie tonącego w hektolitrach alkoholu.Jeszcze do niedawna wierzył, że życie ma sens. Teraz wycofał się zupełnie z tego przekonania, gdyż uważał, że na chwilę obecną sczezł. Zdziwiło go niezmiernie to słowo, co także położył na karb swojego beznadziejnego stanu.Niedobry stan Charlesa odbił się także na kondycji wydawcy, który już od wielu miesięcy nie dostał nawet krótkiego opowiadania. Sytuacja była fatalna, ponieważ książki Bukowskiego stanowiły o sile tego wydawnictwa – dzięki nim można było inwestować w młode talenty i płacić redaktorom pensje.Bukowski zauważył także, że zaczął tyć. O nie! – krzyknął, stojąc nagi przed lustrem – tego już za wiele!Poszedł do sklepu, kupił dziesięć piw, jedną butelkę whisky. Gdy wracał do domu, zauważył, że poprawił mu się nastrój. Ostatnia szansa – pomyślał – jeśli dzisiejszego wieczora nie wleję w siebie tego wszystkiego, kończę z sobą, definitywnie. Albo chlanie, albo szubienica. Przeszły mu co prawda ciarki po plecach, ale co tam – nie można żyć wbrew sobie i swojemu organizmowi. Nie można! Trzeba żyć tak, jak chce się żyć, a nie tak, jak się wydaje, że żyć trzeba.Wrócił do domu i zaczął. Pił powoli, delektując się każdym łykiem. Do czwartego piwa szło mu dobrze. Przy piątym poczuł odruch wymiotny, lecz przezwyciężył go, biorąc kilka głębokich oddechów. Dobrnął do dziewiątej butelki i poszedł do kibla. Złoty strumień płynął blisko minutę.Wrócił do pokoju i wypił dziesiąte piwo.Beknął basowo i popatrzył z radością na whisky.No, nieźle – pomyślał – czyżbym wracał do normy?Sięgnął po butelkę... Lecz ta, gdy była przy jego ustach, wyślizgnęła się z dłoni i spadła na podłogę, tłukąc się w drobny mak. Chciał ratować alkohol, zlizać z podłogi, lecz pokaleczył sobie język. Chciał iść do sklepu po nową butelkę, lecz stwierdził, że znajduje się w poczwórnej rzeczywistości i za cholerę nie mógł trafić w jedne z czworga drzwi. Położył się na więc na jednym z czterech łóżek, jak się później okazało własciwym, i zasnął.Rano obudził się na ostrym kacu, a obok siebie zobaczył gruby plik kartek. Przejrzał pobieżnie stronę po stronie, naniósł kilka poprawek, a książka pt. „Faktotum” ukazała się miesiąc później.Do końca życia uważał to za najbardziej niesamowity przypadek w jego pisarskiej karierze. Zapytana przez dziennikarza „Literatury” sąsiadka Charlesa, nie wspomina najlepiej tamtej nocy: stukot maszyny był głośniejszy niż zwykle, a gwar jaki dochodził z jego pokoju, aż strach pomyśleć, brzmiał piekielnie!

Składanki

2006-07-18T06:18:00.000-07:00

Jest tyle składanek, które chciałbym nagrać. Tymczasem robię okładki;) Również do płyt już nagranych...

2006-07-17T00:00:00.000-07:00

FIKCJA NAMBER 3:

GDYBY DENIS DIDEROT ŻYŁ W DWUDZIESTYM WIEKU, JEŹDZIŁBY NA GAPĘ

Profesor Władysław Kopaliński popadł w tarapaty finansowe. Na skutek spekulacji giełdowych wnuka Zygmunta i wnuczki Leokadii stracił wszystkie pieniądze otrzymane za słowniki. Sprzedał także prawa autorskie.
Pewnego słonecznego popołudnia wsiadł do tramwaju i jechał na gapę do Markotu na obiad. Wierzył, że uda mu się, tym bardziej, że do przejechania miał tylko jeden przystanek. Pech chciał, że w wagonie byli już kontrolerzy. Gruby, pryszczaty kontroler zapisał w swoim notesiku „Władysław Kopaliński” i delikatnie dał profesorowi do zrozumienia, że pięć złotych może załatwić sprawę. Profesor nie miał jednak przy sobie ani grosza, więc kontroler zdenerwował się, zapisał dane gapowicza na blankiecie i niepocieszony wyszedł z tramwaju.
Następnego dnia profesor pożyczył od Jerzego Bralczyka osiemdziesiąt złotych i kupił bilet miesięczny na okaziciela. Jeździł całymi dniami i obserwował kontrolerów: zapisywał, jakimi liniami jeżdżą i w jakich godzinach. Z czasem dorobił się dokładnego grafiku wszystkich warszawskich kontrolerów: doskonała pamięć wzrokowa pozwoliła mu na kojarzenie twarzy z liniami, godzinami i dniami tygodnia. Sobie tylko znanymi sposobami przedarł się do ich życia prywatnego, poznał zwyczaje i stosunki panujące w ich rodzinach. Wiedział, że córka kontrolera Z1 jeżdżącego linią A w piątki od godziny ósmej do jedenastej, ale oprócz ostatniego piątku w miesiącu, spodziewa się dziecka z instruktorem aerobiku i że rozwiązanie nastąpi około dwunastego lipca. Wiedział, że kontroler C4 z linii 126, ale tylko do przedostatniego przystanku przed pętlą, ponieważ wisi dwie dychy pracującemu tam inspektorowi ruchu, ma kredyt w Santanderze na kwotę dwudziestu tysięcy, za który kupił Golfa Czwórkę, a w którym nawalają przednie amortyzatory. I tak dalej.
W końcu miesiąc dobiegł końca. Skończył się także bilet miesięczny kupiony za pieniądze pożyczone od Jerzego Bralczyka. Profesor Kopaliński przyjął ten fakt jak wyzwanie. Bez ważnego biletu wsiadł do pierwszego tramwaju, który nadjechał, i wytężył wzrok. Na drugim siedzeniu po prawej stronie siedział kontroler GG8. Profesor poczuł dreszczyk emocji.
Zaczęła się kontrola biletów. Kontroler GG8 podszedł do profesora, prosząc o bilet.
- Dziś mamy piątek, godzinę jedenastą dziesięć, nieprawdaż – zaczął profesor – czy nie powinien pan być od dziesięciu minut w sądzie, gdzie wystąpi pan w roli świadka, w sprawie przeciwko Zenobii Kurdziel oskarżonej o kradzież z altany przy ulicy Działkowej dziesięciu słoików kompotów truskawkowych, a tak między nami nalewki truskawkowej rocznik 1998?
- O kurwa! – krzyknął kontroler. – Na śmierć zapomniałem. Po czym odstąpił od obowiązków służbowych i na najbliższym przystanku wybiegł z tramwaju.

2006-07-14T02:52:00.000-07:00

"Walczysz dotąd, dopóki przeciwnik napiera"

2006-07-14T01:37:00.000-07:00

FIKCJA NAMBER TU:

NIE MA SIĘ CO SPIESZYĆ
Michał Wiśniewski z „Ich Troje” po wydaniu czternastej płyty dojrzał psychicznie i postanowił się zmienić. Na dwa tygodnie wyjechał do Kalifornii, gdzie przeszedł serię kuracji odmładzająco-upiększających. Pozbył się siedemdziesięciu dwóch kolczyków, zlikwidował tatuaże i kazał sobie odessać tłuszcz. Zmył makijaż, obciął paznokcie, włosy i przywrócił ich naturalny kolor. Uśmiał się serdecznie, gdy okazało się, że jego włosy są rude niczym u Micka Hucknalla z Simply Red. Okazało się także, że jest całkiem przystojnym chłopcem o miłej aparycji, za którym oglądają się nawet Kalifornijki jeżdżące całymi dniami na łyżworolkach po promenadach słonecznych plaż wybrzeża. Czuł się na tyle dobrze ze swoim nowym imejdżem, że po powrocie do Polski postanowił nawiązać kontakt z czołowymi muzykami sceny pop-dance.
Napisał dwieście dwadzieścia trzy listy, m.in. do Kaji Paschalskiej, Krzysztofa Krawczyka, K.A.S.Y Kasowskiego, Norbiego i Gorana Bregovica. Niestety – dranie nie potwierdziły nawet odbioru przesyłek.
Pieniądze na koncie zaczęły topnieć, przyjaciele odwrócili się, a fani już dawno przestali słuchać muzyki. Michał Wiśniewski popadł w marazm twórczy.
Mijały lata. Michał zapuścił wąsy i przytył. Spędzał czas na oglądaniu telewizji i czytaniu ambitnej prozy w stylu Celine lub Musil, z której jednak nic nie rozumiał. Litery przesuwały się wolno przed otępiałym wzrokiem, a Michał zdawał się przeżywać swój najbardziej haniebny okres w życiu.
W końcu postanowił z tym skończyć. Odłożył na półkę „Śmierć na kredyt”, połknął dwadzieścia cztery tabletki nasenne i popił sokiem z marchwi.
Gdy jego serce wchodziło powoli w stan boskiego spoczynku, zadzwonił telefon. Po trzech sygnałach odezwała się automatyczna sekretarka z niezmienionym od lat komunikatem: „Cześć! Tu Michaś! Nie martw się, nie jesteś sam, jesteś panem swych snów! Zostaw mesedż, a na pewno oddzwonię po powrocie z koncertu.”
- Dzień dobry Michasiu – odezwał się głos wiecznie młodej Majki Jeżowskiej – promykiem sierpniowego słońca wita cię Maja. Nagrywam dla Polsatu program pt. „Kup dzieciaka za tysiaka”. Mam w związku z tym propozycję. Odezwij się – byeeee...

2006-07-13T01:06:00.000-07:00

FIKCJA NAMBER ŁAN:

TO BYŁA ISKIERKA NADZIEI

Akcje Radia „Maryja” zaczęły spadać na łeb, na szyję. Złożyło się na to wiele czynników, między innymi zupełny brak zainteresowania wiarą, którą zastąpił internet i dwustudwudziestokanałowa telewizja w języku polskim. Ludzie mieli telewizory nawet w lusterkach samochodów, więc z dnia na dzień uzależniali się coraz bardziej od obrazu ruchomego, odsuwając do lamusa przekaz opierający się wyłącznie na komunikacie werbalnym. Ksiądz dyrektor Tadeusz Rydzyk zdawał się przyjąć tę wiadomość z tzw. stoickim spokojem i tylko w wieczornych modlitwach żalił się na swoją niedolę i niesprawiedliwość, jakiej człowiek w życiu ziemskim musi doświadczać. Choć po wieloletnich staraniach otrzymał w końcu ogólnopolską koncesję, nikt go już nie słuchał. Polska dawno była w Unii, więc antyunijna propaganda okazała się wołaniem na puszczy. Co gorsze: zmniejszenie słuchalności fatalnie odbiło się na finansach radia. Nie przychodziły już koperty z dziesięciozłotowymi banknotami od biednych emerytek, ani czeki od polonii amerykańskiej. Ojciec dyrektor Tadeusz Rydzyk stwierdził, że jego czas na ziemskim padole dobiegł końca i, chcąc nie chcąc zaczął przygotowywać się na odejście do świata wiecznego.
Z zamysłu wyrwał go dźwięk faksu. Ksiądz podszedł do urządzenia, myśląc, że to kolejne upomnienie za niezapłacone rachunki czy coś w tym rodzaju. A jednak nie: był to list zapraszający księdza słynącego z ogromnego talentu medialnego do Telewizji Polskiej - Program Pierwszy, w celu poprowadzenia bloku programów katolickich dla zdegradowanej ponowoczesnością młodzieży. Sprawa była już załatwiona na szczeblu Episkopatu Polski, ksiądz musiał tylko zjawić się i dogadać co do szczegółów. List był podpisany przez prezesa Telewizji Polskiej.
Nie zastanawiając się długo, ksiądz dyrektor odpalił nie używanego od miesiąca Nissana Maximę 3000 V6 i w te pędy ruszył do Warszawy. W gmachu telewizji pokazał prezesowi faks. Ten obejrzał pod światło pismo niczym Sherlock Holmes jedyny dowód zbrodni, po czym popatrzył na księdza dyrektora i uśmiał się do łez. A śmiał się tak długo, że wylądował w końcu z podejrzeniem przepukliny na oddziale intensywnej terapii szpitala im. Zbigniewa Religi przy ul. Kaczyńskich.