jeremiada

Po 100nce

2008-03-20T06:07:00.001-07:00

Słyszałem już raz 100nkę - grali wtedy trasę koncertową z trębaczem Herbem Robertsonem. A że było bardzo ładnie, postanowiłem posłuchać 100nki jeszcze raz.
Zagrała 100nka z rozmachem, jakiego nie słyszałem podczas pierwszego koncertu, na którym pierwsze skrzypce grał Robertson. Wczoraj 100nka była już tylko dla siebie. 100nka pokazała, jak czaderski, jak rockandrollowy może być jazz. Właśnie, czy to zresztą jeszcze jazz...

Pod egidą Curtisa

2008-03-19T04:05:00.001-07:00

Pustki mają się ostatnimi czasy dobrze - po płycie Do.Mi.No i coverze piosenki "Passover" Joy Division. Z tego też powodu zespół zagrał w Firleju na imprezie poświęconej premierze filmu o Ianie Curtisie "Control". Można było wygrać plakat, plakietkę, a nawet płytę z muzyką do filmu Corbijna. Wystarczyło tylko znać odpowiedź na pytanie, ile osób liczył kwartet manchesterskiej kapeli.
Czasami bywa łatwo. I dobrze:)

Jeszcze raz NoMeansNo

2007-11-29T14:38:00.000-08:00

SABOT / PUSSY 2 PUSSY

2007-11-29T14:28:00.001-08:00

Tuxedomoon

2007-11-14T06:35:00.001-08:00

Totalnie w detalu i detalnie w totalu...

Mitch and Mitch

2007-10-23T00:43:00.000-07:00

Jedna z najlepszych odpowiedzi na amerykanizację wszystkiego.

Po Jarocinie

2007-08-01T00:17:00.001-07:00

Iggy & The Stooges

2007-06-26T02:58:00.000-07:00

Sponsorem koncertu

Igiego Popa

były

niklowo-kadmowe baterie alkaliczne

"Maksimum energii niezależnie od wieku"

szukaj w dobrych sklepach ze sprzętem RTV

NoMeansNo

2007-05-08T03:16:00.000-07:00

I can't stop talking

I've got to stop talking, I can't stop talking
There is no stopping a brain that keeps talking
I know it's not healthy, I know it's not true
I don't even know who I'm talking to
But I can't stop talking, I've got to stop talking
All night and all day I have something to say
I drone on and on, though I know it's not true
I've got to stop talking, I'm not talking to you

Połową energii tych trzech panów można obdzielić tuzin zespołów,
których wartością dodaną (i zazwyczaj redundantną) jest słowo "indie".

Hej, ho!

Po koncercie The Stranglers

2007-03-15T04:35:00.000-07:00

Byłem wczoraj na koncercie brytyjskich Dusicieli, którzy mimo przetasowań personalnych (nieobecni: Hugh Cornwall [git., voc.] - od 1990 roku, Jet Black [perk.]- wyjątkowo wczoraj) mają się dobrze. Nowy wokalista Baz Warne wiernie odtwarza hiciory typu "No more heroes" i "Golden Brown", a jego charyzma sprawia, ze The Stranglers zdają się przeżywać swój punkowy renesans. Oczywiscie ze wszystkimi stosownymi dla naszej muzycznej postmoderny prefiksami...

Grinderman

2007-03-08T02:10:00.000-08:00

Jest nowy zespół Nicka Cave'a Grinderman. Dzis po południu pierwsze odsłuchanie. Z tej tez okazji moja wariacja okladki do ostatniego albumu Bad Seeds, bo Abator Blues stanowi przeciez, ni mniej, ni wiecej, zapowiedz powrotu do surowych, bojsnekstdorowobersdejpartowych brzmien.

Pustki na Scenie Kameralnej we Wro

2007-02-22T02:20:00.000-08:00

TO ROCOCO ROT

2006-12-03T05:02:00.000-08:00

OPOWIADANIE O MIŁOŚCI

2006-12-01T06:06:00.000-08:00

REKLAMA Do opowiadania o miłosci dołączona jest płyta z najpiękniejszymi piosenkami o miłosci (Bajm, Coma, Robert Janson, Kasia Kowalska i inni) REKLAMA

Czasem słońce, czasem deszcz
Siedziałem w barze.
Picie sprawiało mi przyjemność.
Z głośników leciało „The Jesus and Mary Chain”, płyta „Psychocandy”, piosenka „Inside me”. Mimo to pomyślałem, że czas wracać.Czas wracać, pomyślałem i udałem się do wyjścia. Wychodząc, myślałem, że następna będzie piosenka „Sowing seeds”.
To zdecydowało o tym, że jednak postanowiłem zostać.
Tym bardziej, że po „Sowing seeds” miało być „My little underground”
A to już preludium do prawdziwego hitu – „You trip me up”.
Jak pomyślałem, tak zrobiłem. Zamówiłem jeszcze jedno piwo i zacząłem rozmowę z dziewczyną siedzącą przy barze. Powiedziałem jej o płycie „Psychocandy”, wymieniłem wszystkie utwory po kolei, od początku do końca, później nawiązując do filmu „Pulp Fiction”, od końca do początku, a następnie nawiązując do „Gry w klasy”, według tylko mi znanego, uniwersalnego klucza, który tworzył z Psychocandy zupełnie nową jakość.
- Od jak dawna interesujesz się muzyką? – zapytała zafascynowana logiką mojego wywodu.
- Od jakiegoś czasu – odpowiedziałem szczerze. – Ale nie traktuj tego w kategoriach zainteresowania, hobby czy też konika.
- Więc jak mam traktować kogoś, kto tworzy takie wariacje na temat jednej płyty, w dodatku takiej... niszowej.
- Możesz mnie potraktować dowolnie. Zresztą, skąd pewność, że mówiłem prawdę? Może po prostu zmyśliłem sobie te wszystkie tytuły, a taki zespół w ogóle nie istnieje...
- Wali mnie to! Tu nie chodzi o kłamstwo, ani o prawdę. Ludzie nie oczekują od ciebie nic więcej poza słowami. Słowa... tylko one są ważne, dopóki są. Kiedy znikają, zanika pojęcie prawdy i fałszu!
- Hm – powiedziałem.
- Zofia – podała mi rękę. – Studiuję filozofię na wydziale nauk społecznych Uniwersytetu Wrocławskiego.
- Hm – powiedziałem.
- Fascynuje mnie Nietzsche i jego teoria nadczłowieka. A ciebie co kręci?
- Kręcą mnie zadbane dziwki, dobra szama i porządna muzyka.
- Hm – powiedziała
- ... - nic nie powiedziałem
- O! Poznaj moją koleżankę – pomachała w stronę dziewczyny, która zbliżała się do nas. – Poznajcie się!
- X – przedstawiłem się
- Y – przedstawiła się i podała mi dłoń pokrytą gąszczem kurzajek.
- Co ci się stało?! – zapytałem nieukrywanym z obrzydzeniem.
- To warstwa ochronna, znak od boga. Rodzaj stygmatu - powiedziala Y.
- Niedługo będą o niej mówić na salonach Watykanu – powiedziała Zofia. – Mówię całkiem poważnie. Jej dłonie sfilmował już nasz kolega z roku, Zygmunt, a jutro wrzucamy film na youtube. Jesteśmy na etapie zastrzegania tych znaków w izbie patentowej – zgarniemy potem niezłą kaskę za prawa do nakręcenia filmu, na podstawie którego napiszą książkę, albo napisania książki, na podstawie której nakręcą film.
- Całkiem przedsiębiorcza jesteś jak na studentkę filozofii - zauwazylem.
- Jesteśmy rocznikiem eksperymentalnym. Studiujemy nowoczesny kierunek idący z duchem czasów - czasów w których przyszło nam żyć - czasów internetu i wielkiej finansjery popartej politykami z najwyższych kręgów władzy. Przy tym nadajemy tej nowoczesnej co prawda dyscyplinie, jaką jest ekonomia, wymiar uniwersalny – konfrontujemy ją z głęboko pojętą humanistyką.
- Hm... – powiedziałem.
- Hm, hm – uśmiechnęła się chytrze Y. – Ty mi tu nie humkaj, tylko powiedz, że to najgenialniejsza rzecz, jaką usłyszałeś w swoim krótkim, zasranym, pofajdanym życiu, mały chujku!
- Y, nie przesadzaj, nie bądź taka... okrutna – szepnela Zofia i pocałowała ją w usta.
- Nie dziw się... Jesteśmy lesbijkami, żyjemy ze sobą.
- Nie ma sprawy – powiedziałem. - Skoro studiujecie tak nowoczesny kierunek, stać was pewnie na odrobinę ekstrawagancji.
- Nasza miłość, to nie jest ekstrawagancja. Czujemy naprawdę!
- Co tu się dzieje? – usłyszałem znajomy głos.
- Mundek – ucieszyłem się. – Poznaj koleżanki - Zofia i Y!
- Cześć, jestem Mundek. Jakoś nie wierzę w to, co mówisz...
- Gówno mnie to obchodzi, co sobie myślisz! Skąd jesteś?
- Dla kogo robisz? Ile bierzesz? Kogo znasz? Z kim śpisz? Co ćpasz? Kogo słuchasz? Co czytasz? Skąd przybywasz? Dokąd zmierzasz? Kim jesteś? I tysiące innych, bzdurnych pytań! Odpowiadamy na nie, nie zdając sobie sprawy z tego, że tak na prawdę nie mają żadnego znaczenia. Spełniają tylko jedną z podstawowych w komunikacji funkcji – funkcję fatyczną. Ale czy nie lepiej od razu przejść do sedna sprawy i pogadać o na prawdę poważnych sprawach. Świat wielkiej finansjery to nie są sale wykładowe, na których omawia się modelowe przykłady. Wielka finansjera to walka na śmierć, życie, oraz broń palną i białą – wyrzucił z siebie jednym tchem Mundek.
- A ja bym się z tobą nie zgodziła – powiedziała zaczepnie Kurzajka. – Świat wielkiej finansjery to także postępowanie moralnie i etycznie czyste. To mnóstwo fundacji wspierających hospicja, szpitale, domy dziecka, żłobki, schroniska dla zwierząt.
- Masz po części rację, ale tylko po części. Twoje żłobki, hospicja i schroniska dla zwierząt to pralnie brudnego szmalu. Gówno wiecie o polityce, filozofii i zabijaniu.
Dziewczyny milczały.
- No to może po piwku – zaproponowała wreszcie Zofia.
- Pewnie – ucieszyłem się. – Alkohol sprzyja podejmowaniu ważnych decyzji.
- Alkohol łamie największe bariery, sprawia, że świat posuwa się naprzód. Alkohol ma znaczenie wręcz ewolucyjne! – krzyknęła Zofia.
- Mówisz o barierach... Dla mnie i Mundka taką barierą jest wasza, opozycyjna w stosunku do naszej, orientacja seksualna. Zgadzam się więc z tobą Zosiu, że alkohol potrafi łamać największe bariery, ale jak mawiał filozof, „sprawdzajcie namacalnie, a doświadczycie”. Przekonam się o słuszności twojego zdania wyłącznie post factum.
- Ha, ha, - zaśmiała się Zofia. – Słodki jesteś! Ale twoje niedoczekanie... nawet największe chlanie nas nie złamie! Prawda Y?
- Niech sam się przekona!
Piliśmy trzecie piwo i rozmawialiśmy.
- Wasz homoseksualizm zaczyna mnie coraz bardziej kręcić – mówił Mundek do Y, odrzucając wcześniej wstręt do kurzajek.
- A wasz heteroseksualizm, hm, up, coraz bardziej zniechęcać, up – mówiła niewyraźnie Kurzajka.
Po szóstym piwie Zofia siedziała na moich, a Kurzajka na Mundka kolanach.
- Mężczyźni są okrutnie brudni i źli, up – powiedziała Kurzajka. – Mundek, odprowadź mnie do toalety.
- A ty mnie nigdzie nie odprowadzaj, tylko powiedz tak, jak mówiłeś o „Psychocandy”, o tej płycie, która teraz leci.
Miałem szczęście, barman puścił właśnie jedną z moich ulubionych płyt King Crimson – „Three of a perfect pair” - mieszankę popu i starego dobrego progresywnego rocka.
- Lubię się pieprzyć przy tej piosence – powiedziała Zofia i przytuliła do mnie.
- To właśnie kawałek tytułowy.
Nic więcej nie odpowiedziałem, nie zacząłem gry wstępnej. Myślałem o płycie, o tym, że za chwilę ujrzy światło dzienne „Model Man”, piosenka brzmiąca tak, jakby sam David Bowie zastąpił na wokalu Frippa. I ta melodia, przypominająca najwspanialsze okresy rozwoju ludzkości, melodia potrafiąca burzyć mury i zjednywać skłóconych polityków lewicy i prawicy, środka i połowy, początku i końca. Spojrzałem na Zofię. Patrzyła tępo przed siebie.
- Nie martw się, zaraz będzie Sleepless – dodałem kurtuazyjnie.
Nic nie mówiła. Zacząłem więc wypatrywać Mundka, ale ten jakby zapadł się pod ziemię. W końcu chyba jednak Kurzajka wymknęła mu się i teraz cuci ją pod kranem, albo odgarnia włosy, żeby nie wpadły do kibla.
Tak, Mundek był swój chłop, ale bojaźliwy i aż nadto przezorny. Tak nauczyło go życie. W ciągłym strachu o swój los, niepewny śniadania, obiadu czy kolacji, nieustannie na oku policji, tajnego wywiadu, KGB, Interpolu i Instytutu Pamięci Narodowej, nie mógł tak ot, przejść przez życie niezauważony. Do tego permanentny brak miłości – wszystkie te cechy sprawiały, że patrzyłem na niego jak na wzorzec charakteru i siły. Mógłby być równie dobrze bohaterem drugiej piosenki z płyty „Three of a perfect pair”. Ale jak mawiał Henry Chinasky: chuj z nim!
Miałem inny problem. Zofia zasypiała na moim ramieniu, a sukienka podwinęła się jej tak wysoko, że ujrzałem białe majtki... Nie zamierzałem jednak o tym myśleć, gdyż nie mam natury demoralizatora młodzieży, a chcąc być opowiadaczem ciekawych historii dla chłopców, co najmniej na miarę Zbigniewa Nienackiego, nie będę kontynuował tego wątku. Naciągnąłem jej na sukienkę na uda i głaskałem po włosach. Sprawiło jej to przyjemność, więc zaczęła mruczeć. Mruczała i mruczała, a ja dalej głaskałem ją po włosach, a ona mruczała coraz głośniej, aż wreszcie odwróciła się w moją stronę i zaczęliśmy się całować. Czynność ta jest już dozwolona w literaturze dla młodzieży? Nie zamierzałem kontynuować tego wątku, bo powoli zaczęlibyśmy wkraczać w inny przedział wiekowy, a w tym wieku chłopcy nie czytają już książek Nienackiego, ba, nic nie czytają, przeglądają tylko program telewizyjny i gazety ogłoszeniowe, w których szukają okazji na sprzedanie jumanej beemy albo sprowadzonej w ćwiartkach esklasy. Zostałem postawiony między moralnością a fizycznością. Choć Zofia wyglądała cudownie, jej włosy plątały się w moich włosach, to jednak zdecydowałem się na odepchnięcie jej zalotów lub też przełożenie owych na inny termin. Wytłumaczyłem się dziesięcioma kolokwiami i stoma przedterminami, nie wyłączonym żelazkiem, pewną bardzo ważną sprawą, ślubem, narodzinami dziecka, chrztem dziecka, komunią dziecka, ślubem dziecka, narodzinami dziecka dziecka, chrztem dziecka dziecka, komunią dziecka dziecka, ciążą dziecka dziecka, zejściem na drogę mordu i złej sławy męża córki dziecka. Tak, nie miała szans. Musiała spakować swoje klamoty i opuścić lokal. Musiała - nie miała żadnych argumentów.
- Nie mam żadnych argumentów – powiedziała smutna. – Muszę już iść.
- No wiesz, tak wyszło – próbowałem ją jakoś pocieszyć.
- To nasza wina. Zawsze podrywamy na lesbijki. Zawsze skutkowało... ale teraz... tylko Mundek zda egzamin dojrzałości. A ty – będziesz gryzł się ze swoją niedojrzałością do końca życia, opowiadając o Joli, której tłumaczyłeś, dlaczego samolot lata. Ty gnoju! A ja myślałam, że może nie skończyłoby się na tym jednym razie, że może jeszcze kiedyś spotkalibyśmy się! Jestem na ostatnim roku studiów! Czy wiesz, co to znaczy? Znaczy, że niedługo zacznę się kończyć, a na coś, co zaczyna przemijać nikt nawet nie spojrzy!
- Przepraszam – powiedziałem – nie chciałem sprawić ci zawodu. Wiesz, nawet mi się podobasz, jesteś fajna, zgrabna, ładna i oczytana. Ale wiesz... ja mam do spełnienia ważną misję i nie mogę sobie pozwolić na mimowolne uczestnictwo w następnej edycji „Big Brothera”. Ja muszę dawać przykład!
- No dobra – powiedziała w końcu. – Miałam jechać, a się zasiedziałam.
Wytłumaczyła się dziesięcioma kolokwiami i stoma przedterminami, nie wyłączonym żelazkiem, pewną bardzo ważną sprawą, ślubem, narodzinami dziecka, chrztem dziecka, komunią dziecka, ślubem dziecka, narodzinami dziecka dziecka, chrztem dziecka dziecka, komunią dziecka dziecka, ciążą dziecka dziecka, zejściem na drogę mordu i złej sławy męża córki dziecka.
- W takim razie do zobaczenia – ukłoniłem się.
- Do zobaczenia... – uśmiechnęła się i odeszła, zarzucając na ramiona czarny, miękki szal, który był tylko nieistotnym rekwizytem mającym poprawić melodię zdania.

KONIEC

Życie na digarcie

2006-11-30T06:28:00.000-08:00

Dziewczyny do wzięcia
Kasia i Basia tak naprawdę nie interesują się fotografią, a na digarcie szukają chłopaka.
- Kto wie – mówi Basia – kto wie...
- No powiedz – zachęca ją Kasia.
- No dobrze – uśmiecha się Basia. – Podoba mi się jeden chłopiec, z tym że fotografuje metalowe koncerty, a ja lubię tylko techno, a z rocka to Comę.
- Powiedz o moim... – zachęca ją Kasia.
- Kasia miała takiego chłopca na digarcie, któremu wystawiała same rewelacje, aż ktoś włamał się do jej konta i wstawił mu trzy poniżej krytyki. No i się obraził.
- Na początku myślałam, że to ty, z zazdrości – patrzy na Basię i nie widać w tym spojrzeniu nadziei.
--------------------------------------------------

Digart ich połączył
Kalina J. i Damian B. z lewej oraz Franciszek S. i Weronika G. z prawej. Poznali się na digarcie dwadzieścia dwa lata temu. Połączyła ich pasja do fotografii przyrody i wiejskich landszafcików. Kiedy stwierdzili, że nie mogą bez siebie żyć, zamieszkali razem w sympatycznym, jak mówią, domku na obrzeżach miasta.
- Damian jest taki kochany... Zawsze daje mi rewelację, potem o tym zapomina i przy kolacji mówi, że to zdjęcie pieńka w ogrodzie jest poniżej krytyki – śmieje się Kalina.
- Kalina uparła się na fotografię drzew. Biega z aparatem po lesie i wysyła później to wszystko na digart. Ja już dawno przerzuciłem się na eksperymenty, trzeba iść z duchem czasu – Damian gładzi się po policzkach.
- Franciszkiem to już tak trzęsie, że aparatu nie może utrzymać; nawet obiektyw ze stabilizacją nie pomaga. Ostatnio próbował zrobić zdjęcie na 1/4000 s i wyszło poruszone – żali się Weronika.

- Weronika to mój cud! Pokazuję jej, co chciałbym sfotografować, a ona to fotografuje. I jeszcze mi potem daje rewelacje – Franciszek tuli niezdarnie Weronikę, ona wyrywa się niczym zawstydzona nastolatka.

--------------------------------------------------

Satysfakcja: 88 procent
Bronek Z., pseudonim palacz, z zawodu grabarz, z pasji fotograf. Od siedemnastu lat na digarcie. Osiągnięcia: digart dnia, średnia ocen 88 procent.
- Fotografuję pogrzeby. Interesuje mnie smutek. Mój smutek się podoba. Tak mówią. Miałem nawet indywidualną wystawę na targach usług pogrzebowych „Funeralia 2010”. Pokazałem kilka zdjęć. Największe wrażenie zrobiła dziewczyna, którą siłą wyciągali z grobu ze świeżo złożoną trumną.
- Czy w trumnie był jej chłopak? Ktoś bliski?
- Nie, to ona weszła do trumny, że niby umarła.

POTTY UMBRELLA, czyli jak dobrze uwierzyć na nowo w polską muzykę...

2006-11-28T04:11:00.000-08:00

fi, fi, fi

2006-11-28T03:48:00.000-08:00

PORTRET ARTYSTY Z CZASÓW DOJRZAŁOŚCI
„Wykręć numer do Boga i powiedz mu o absurdach sztuki” (WNDBiPMoAS). Taki tytuł nosi instalacja Doroty Nieznalskiej zbudowana ze starych książek telefonicznych. To pierwsze wystąpienie artystki po długiej przerwie, podczas której odbywa karę przymusowych robót na rzecz Gdańska za obrazoburczą instalację pt. „Pasja”.

(Tamtego czasu Dorota nie wspomina dobrze. Prawicowe media nie zostawiają na niej suchej nitki. Dziś jest wystarczająco silna, aby odpierać ataki. Dzięki wkuwanym nocami teoriom feministycznym czuje się mocna i gotowa do działania. Gdyby teraz odpowiadała z wolnej stopy, nie zająknęłaby się odpowiadając na pytania o sufrażystki, a także kulturowy kontekst wystąpień kobiecych w Kabulu na przełomie lat 50. i 60.).

Jej najnowsza instalacja jest odpowiedzią na pytanie o sens sztuki i istnienie artysty w świecie dojrzałości. Pomna błędów z poprzednich wystąpień Dorota spisuje swój program punkt po punkcie, a także uczy się na pamięć zdań wielokrotnie złożonych: „Sztuka zawiera się między życiem a doświadczeniem, jednak aby znaleźć złoty środek, aurea mediocritas, trzeba umieć odpowiedzieć sobie na pytania z pozoru banalne – istotne jednak dla mnie jako podmiotu i mojej sztuki jako przedmiotu: czy jako kobieta doświadczona życiem jestem jednocześnie życiem czy doświadczeniem, i w jakim miejscu bierze początek moja artystowska chuć: w życiu czy w jego doświadczaniu”.

Dorota zamawia cztery skrzynki bordeaux i czeka na dzień wernisażu.

Goście z zainteresowaniem przyglądają się kompozycji zbudowanej z pięćdziesięciu książek telefonicznych z lat 1950-2000; niektórym nawet, nie wliczając dzieci, udaje się dotknąć pożółkłych stronic. „WNDBiPMoAS już dziś jest dziełem kultowym” – pisze krytyk z dość liczącego się na rynku portalu kulturalnego.

Nieznalska stoi z boku, popija wino, a na jej twarzy maluje się tajemniczy uśmiech. Studenci historii sztuki rozpoznają w nim usta Mony Lizy. Nieznalska powtarza w myślach: „Na tych z pozoru błahych kartach telefonicznych książek znajduje się sztuka o niekonkretnym wyglądzie, lecz bardzo konkretnym sensie. Sztuka, która pokazuje nam, jak ważne jest doświadczenie, ba, że doświadczenie jest stokroć ważniejsze niż samo życie, które użytkownicy tych książek... – przepraszam, przerywa jej piegowaty młodzieniec, ma pani może ogień? Nie pali. „...samo życie, które użytkownicy tych książek oddali dla znalezienia tej jednej jedynej osoby, z którą chcieliby porozmawiać... Ich osobistego boga!”

Subtelny gwar wernisażu przerywają dwie kobiety. Ich kieliszki są już wielokrotnie puste, a na twarzach malują się ludowe rumieńce.
- Może zacznę pierwsza – mówi tleniona na jasny fiolet blondyna. – Skądinąd mam doniesienie, że książki telefoniczne, które posłużyły pani do tego czegoś, pochodzą z kradzieży...
- Ale... – mówi Nieznalska ze łzami w oczach i rozpoznaje w niej kobietę z wernisażu „Pasji”. – Ale...
- Wniosek o popełnienie przestępstwa jest już w prokuraturze – mówi kobieta o fioletowych włosach i wyrywa kilka stron z instalacji. – Jako dowód rzeczowy!
- Koniec imprezy! – mówi wąsaty policjant. – Do czasu zakończenia czynności wyjaśniających wernisaż będzie zamknięty.

*
Dorota dochodzi do siebie następnego dnia. W kubku z napisem „Fado, Fado” - ukradzionym dla żartów z małej portugalskiej knajpki - parzy mocną herbatę. Herbata jest bardzo gorąca, a Dorota pije ją dużymi łykami. Zachłannie.

2006-11-24T07:12:00.000-08:00

PSIKU MIKU

2006-11-24T07:09:00.000-08:00

BURZA MÓZGÓW

Ostatnimi czasy Bono czytał coraz więcej na swój temat... Niestety, rzeczy coraz gorszych. Płakało jego irlandzkie serce, gdy przeglądał gazetę i napotykał na artykuł mówiący o wyzbyciu się przez Bona alternatywnej charyzmy. Masło maślane - powiedział - alternatywa z natury jest charyzmatyczna! Buntowało się jego irlandzkie serce, gdy jakiś nowo wykreowany w „Idolu” krytyk krzyczał na całe gardło, że „na Shreku widział ostatnio scenę, w której tytułowy bohater wycierał sobie tyłek gazetą. Mam wrażenie – kontynuował krytyk - że jednym z artykułów w tej gazecie był tekst o najnowszej płycie U2”. Zabolało go bardzo słowo tyłek. Drżało jego irlandzkie serce, gdy oglądając wiadomości na CNN widział kobietę, która zarzucała Bonowi i zespołowi skomercjalizowanie i sprzyjanie tanim gustom. Idiotka - powiedział – pracuje taka w telewizji, a poprawnego komunikatu nie potrafi skonstruować. Od kiedy to wartościuje się gusty? Czyż nie zna idiotka powiedzenia, że de gustibus non desperandum... Disputandum – poprawiła go z kuchni żona. Właśnie... – powiedział Bono. Jakich teraz ludzi w mediach zatrudniają...
I powtarzały się tak w nieskończoność zarzuty co do Bona. Płakał wieczorami nieborak i nie cieszył go nawet widok uśmiechniętych etiopskich dzieci, które tak chętnie wspomagał. Żona też się niepokoiła. I dzieci.
Bono zwołał więc naradę w osobach Adama Claytona, The Edga i Larrego Mullena.
- Chłopaki – zaczął. – Zarzucają nam komercję i zapowiadają upadek! Czy nie uważacie, że przesadzają?
- Nie uważamy – powiedzieli jak jeden mąż i poklepali Bona po plecach.
I to mu wystarczyło, bo miał zaufanie do swoich kompanów, którzy nigdy nie doradzili mu źle lub fałszywie. Napili się więc piwa, zapalili po papierosie, obejrzeli wiadomości na CNN, i znowu napili się piwa. - I co? – powiedział Bono – czy nie słyszeliście, co mówili?
- Kurwa – zdenerwował się Adam. – Faktycznie. Jest coraz gorzej... i rozmarzył się, wspominając emocje, jakie towarzyszyły im podczas nagrywania „War”, gdy w Polsce rodziła się wolność, a oni cały utwór poświęcili Lechowi Wałęsie. Kawałek nazywał się „New year’s day”.
- O żesz to – jeszcze bardziej lapidarnie wyraził się The Edge, po czym zamknął oczy i przypomniał sobie pierwsze koncertowe wykonanie „The Unforgettable Fire” symbolizujące zrzucenie bomby atomowej na Hiroshimę, a także współpracę z Brianem Eno i Danielem Lanous.
- Hm – ultralakoniczne westchnięcie Larrego Mullena zwróciło na nań wszystkie spojrzenia, lecz on już był daleko stąd, zataczając podniebne kręgi nad ogarniętym wojną Salwadorem, pamięci którego nagrali „Bullet in the sky”.
To były czasy – a teraz – jakieś popowe kawałki zaprawione nutką... nie bójmy się tych słów – melancholijnego soft rocka, który fundował nam swego czasu zespół Smokie, a zupełnie niedawno, doskonały co prawda instrumentalnie, Mr Big.
- Niekonsekwencję rekompensujemy sobie dopomaganiem głodujących dzieci, a fani... Co mają z tego fani!? Słyszałem o jednym człowieku, który przestał nas słuchać, gdyż nie potrafił znaleźć logicznego związku między płytami „Pop” i „Boy”. Coś w tym musi być! – zastanowił się Bono.
- Daj spokój Bono – powiedział The Edge. – Koleś boi się ewolucji. To ten typ fana, który stoi w miejscu, czekając na jakąś reminiscencję. A my idziemy do przodu. Szukamy. Może brzmi to popowo, ale jest to dobry pop, którego się nie wstydzę.
- A ja myślę – włączył się Adam Clayton – że obaj macie rację, ale pierwszeństwo dałbym tym razem Edgowi.
- I ja tak myślę – powiedział Larry. – Rozwój przede wszystkim, sprzyjanie fanom w drugiej kolejności. Popatrz, jak bardzo rozwojowa jest Madonna... ostatnio nawet dzwonił jej menadżer i pytał... – tu zastygł w niepewności.
- No co, powiedz – denerwowali się chłopcy, gdy wahał się tak kilka dobrych minut. – Chyba nie powiesz, że coś ci proponował...
Larry zrobił głupią minę i zaczerwienił się. Spuścił pokornie głowę, lecz zaraz ją poderwał:
- Owszem, proponował mi zrobienie kawałka...
- No tak – powiedział Bono. – To wszystko tłumaczy: Larry będzie nagrywał dla Madonny! Zajebiście, kurwa, zajebiście! Teraz to w ogóle jesteśmy skończeni. Już widzę te nagłówki w „Daily News”: „Perkusista U2 bębni dla Madonny” albo „Larry Mullen i jego muzyczny romans z Madonną”.
- Przesadzasz Bono, przesadzasz! – krzyknął The Edge
- Co?! Ty też?
- No, nie... niezupełnie – zająknął się The Edge.
- Co niezupełnie? – denerwował się Bono.
- Niezupełnie, bo nie z Madonną, tylko...
- No powiedz... – denerwowali się chłopcy, gdy wahał się tak kilka dobrych minut – chyba nie powiesz, że ktoś ci coś proponował...
- Jenifer Lopez...
- Kurwa!!! – krzyknął Bono. – Czy wam się w głowach do jasnej cholery poprzewracało? Ty pewnie też – wskazał na Claytona. – Też z będziesz z kimś nagrywał? Też ci coś proponowali? Gadaj!
- Moby chce nagrać ostatni album w swojej karierze... elektroniczny hołd dla polskiej nowej fali wspomagany moim basem i...
- Ja pierdolę! – krzyknął Bono. – Nienawidzę was, psiekrwie!!!
- Moim basem – kontynuował Clayton. – I...
- No dokończ to – Bono padł na podłogę i schował głowę w kolanach, jak miał to zwyczaj robić podczas koncertowego wykonania „Glorii”.
- I twoim wokalem! – wykrztusił wreszcie Clayton, chytrze się uśmiechając.
Bono podniósł głowę i popatrzył błędnym wzrokiem na Claytona. Zapalił papierosa, podszedł do okna i zaciągnął się głębiej niż zwykle.

FIKU-MIKU: AKTOR POTRZEBNY

2006-11-22T08:22:00.000-08:00

Jerzy Pilch sprzedał prawa do powieści.
„Pod mocnym aniołem” czekało w kolejce na ekranizację.
Jerzy zastanawiał się, kogo by tu obsadzić w roli głównej. Należy dodać, że w kontrakcie zastrzegł sobie, iż „będzie miał wpływ na obsadzenie głównego bohatera, którego wygląd, maniera aktorska i sposób bycia na planie zdołałyby oddać skomplikowany rys postaci nakreślonej w powieści”. Tyle teorii. Wszyscy dobrze wiedzą, jak trudnym zadaniem jest odpowiedni dobór aktora do roli. Wiedzą o tym zwłaszcza reżyserzy, których chybione, podejmowane często pod presją producenta decyzje, rozkładały całkiem niezłe zresztą filmy.
Wiedział o tym także Jerzy, więc z podjęciem decyzji nie spieszył się. Nie musiał – ani nie wisiał nad nim producent, ani nawet reżyser, który kręcił właśnie sitcom o zwariowanej rodzince z warszawskiego blokowiska. Jerzy miał zatem wolną rękę i mnóstwo czasu na podjęcie decyzji.
Pierwszą osobą, o której pomyślał, był Marcin Świetlicki. Byłby niezły – zastanawiał się Jerzy – zorana szorstkim, kawiarniano-restauracyjnym życiem twarz oddałaby doskonale bóle, wahania i troski alkoholika... Tak... zaciągnął się papierosem – jak mówią, pierwsza decyzja zawsze bywa najlepsza.
Zadzwonił. Marcin wysłuchał propozycji i odmówił. Porażka w Małżowinie, ryzyko spotkania Maleńczuka na planie... nie – nie chciał się pakować znowu w te napięte układy i układziki. Jestem artystą scenicznym – powiedział na pożegnanie – w żadnym wypadku filmowym. Z filmem skończyłem.
Jerzy posmutniał, ale na następny dzień miał już nowego kandydata. Pobieżnie przeleciał fabuły wszystkich filmów z Krzysztofem Majchrzakiem. Wydał mu się odpowiedni. I do tego gra na pianinie – można by rozwinąć wątek z Jolą, w której mieszkaniu stało przecież pianino – kombinował Jerzy.
Zadzwonił. Krzysia nie ma – powiedziała żona. Wyjechał na wieś w pijanym widzie. Znając go, nie wiadomo, kiedy się pojawi. Chyba że Koluś... on jedyny może go ściągnąć. Ale ja, panie, co ja mogę. Komórkę zostawił na kredensie. To pewne – raz po raz ma takie odchyły – wsiąka wtedy na miesiąc, dwa i żyje o suchym chlebie i wodzie.
Jerzy posmutniał, ale na następny dzień miał już nowego kandydata.
Niezapomniana kreacja, jaką stworzył w Czterech pancernych, i kilkadziesiąt innych, w tym rewelacyjna wręcz, lecz na nieszczęście bardzo krótka w Hydrozagadce, gdzie doskonale wcielił się w rolę zresocjalizowanego marynarza przekonały Jerzego, że Pieczka będzie dobry. Można by potraktować wszystko jako retrospekcję. Pieczka opowiadałby z perspektywy starca, a gdzieś w tle przewijałby się ktoś inny, kogo znajdę na każdym wydziale aktorskim – kombinował Jerzy.
Zadzwonił. Odebrał Pieczka. Dajże spokój Jerzyku – mówił zaciągając z ruska – mnie już się nie chce. Ja już tylko z Kolusiem, tylko dla niego, ale nic dużego, jakieś niewielkie rólki. A teraz przepraszam cię – na nieszpory wychodzę.
Jerzy posmutniał, a na następny dzień nie miał nowego kandydata.
Kupił butelkę wódki i pił samotnie. Gdy wypił ostatni kieliszek, poszedł się odlać. I wtedy, w łazience pojawiła się, niczym deus ex machina, cudowna myśl. Zagram samego siebie! – krzyknął.
Niedługo jednak trwała jego radość. Nie mógł zagrać siebie, głównego bohatera książki, której sam był autorem. Nie mógł, ponieważ oznaczałoby to ingerencję w element, który jest niezbędny dla funkcjonowania każdej powieści. Element ten nazywał się fikcja. Grając siebie, uświadczyłby wszystkich w przekonaniu, że fikcja nie istnieje, a co za tym idzie, nie istnieje dzieło literackie. No bo jak – pytałby niejeden pilny student polonistyki – skoro zagrał pan siebie, jest pan na ekranie telewizora, czyli to wszystko, co pan napisał, jest prawdziwe, czyli nie ma fikcji... Pytań w tym rodzaju Jerzy wolał uniknąć, więc z mety zrezygnował z obsadzenia siebie w filmie i zrozpaczony począł szukać następnego kandydata. Miał dużo czasu – ani nie wisiał nad nim producent, ani nawet reżyser, który kręcił właśnie sitcom o zwariowanej rodzince z warszawskiego blokowiska.

Pijany mąż to szczery mąż

2006-10-03T02:58:00.000-07:00

Frida Kahlo, za namową młodej służącej Claudi zaprenumerowała Vogue – francuskie pismo dla kobiet. Z racji tego, że nie znała francuskiego, przeglądała jedynie zdjęcia pięknych kobiet, podziwiała modę – stroje zaprojektowane przez europejskich krawców, tak różne od jej meksykańskich, ludowych wdzianek. Cmokała raz po raz nad pięknymi, zwiewnymi, uszytymi z delikatnego jedwabiu sukniami, popadała w zachwyt nad bielizną tak subtelną, że trudno było wyobrazić ją sobie na obrazach samego nawet Ingresa. Zakochała się we francuskiej modzie i francuskich kobietach. Były delikatne, miały mlecznobiałą skórę i szlachetne rysy twarzy... Nie miały także owłosienia: ani na nogach, ani pod pachami, ani nawet pod nosem.

Frida obejrzała do końca sierpniowy numer Vogue’a, odłożyła z namaszczeniem na stolik nocny, wsiadła na wózek i pojechała do łazienki. Wzięła brzytwę Diego i zgoliła włosy z tych części ciała, na których nie powinno ich wg Vogue'a być. Podjechała pod lustro i popatrzyła w swoje odbicie: przypominała wreszcie francuską kobietę. Naprawdę podobała się sobie.

Zadowolona pojechała do sypialni, włożyła najlepszą bieliznę, jaką miała i z uśmiechem na twarzy czekała na ukochanego męża Diego.

Diego wrócił bardzo późno. Pracował w pałacu prezydenckim nad muralem „Stworzenie świata”. Skończył co prawda koło dziewiątej, jednak na Zocalo spotkał kumpla ze studiów, który zaprosił go na kieliszek mezcalu. Tak im się dobrze gadało, że wypili po butelce, doprawili dwiema pięćdziesiątkami tequili i rozeszli się. Diego wszedł do Niebieskiego Domu nieźle wstawiony. Obijał się o ściany, przewrócił sztalugi Fridy i odbijając się od biblioteki usiadł na wózku żony. Wstał cichutko, rozebrał się i ostatkami sił trafił do łóżka.

Natrafił na delikatne, jedwabiście gładkie ciało. Masował je, szepcząc do ucha owego ciała: Claudio, skąd wiedziałaś, Claudio, kocham cię, Claudio, o Claudio!

Na następny dzień Frida zwolniła Claudię, a sama zaczęła sypiać w osobnym łóżku, kontaktując się z mężem wyłącznie w sprawach zawodowych.

Jarocin, cd.

2006-10-02T05:42:00.000-07:00

Jarocin, cd.

Fikszyn, fikszyn

2006-09-05T01:01:00.000-07:00

ZAWSZE OTWIERAJ SWOIM DZIECIOM

Woody Allen przeczytał w jednym z nowojorskich brukowców, że „siłą jego pozornego talentu są okulary w zbyt ostentacyjnych oprawkach”. Co za bzdura – pomyślał – co oni w tych gazetach wypisują. I po co ja je czytam?
Faktycznie: czytał ostatnio dużo tanich brukowców, z których czerpał pomysły na kolejne filmy. Niby nic dziwnego: inspiracji można szukać wszędzie i wszystkimi dostępnymi metodami. Allen jednak wziął sobie do serca uwagę o okularach, a także zabronił Mii przynosić do domu gazety tego typu.
Po kilku dniach poczuł brak. Był to brak bardzo nieokreślony, którego za cholerę nie potrafił sobie wytłumaczyć. I to było w nim najgorsze – niemożność logicznej analizy elementu brakującego. Krzątał się nerwowo po swoim nowojorskim apartamencie, wyciągał z biblioteki książki, których nie czytał, włączał płyty, których nie słuchał, brał niewyobrażalne ilości prozacu i innych antydepresyjnych świństw, od których tracił potencję – seksualną i intelektualną. I nic. Brak zaczynał męczyć go do tego stopnia, że wyłączył się zupełnie z życia towarzyskiego: odwołał spotkanie z Januszem Głowackim, którego uwielbiał, nie odpowiadał na telefony wydawcy, któremu do końca miesiąca miał przedstawić konspekt powieści, a o której fabule nie miał zielonego pojęcia. Allen wypalił się doszczętnie i nie była to jak zwykle przejściowa słabość. Był to fakt, a żeby było śmieszniej, autentyczny, nie fikcyjny.
Woody Allen nie był jednak z tych, co to poddają się bez zaangażowania środków ostatecznych, więc zgodnie z regułą „kropla drąży skałę” krok po kroku dochodził do kłębka. Czego mi brakuje? – pytał i popijał garść tabletek nierozcieńczonym burbonem.
Świadomość elementu brakującego przerodziła się z czasem w podświadomość. Woody Allen już nie myślał o braku, a jednak zapuścił się fizycznie i intelektualnie. Nic go nie cieszyło, zniknął z pierwszych stron gazet. Siedział w swoim nowojorskim apartamencie, popijał prozac burbonem i oglądał ulubione sceny z „Morderstwa na Manhatanie”, które właśnie ukazało się na DVD. Ktoś zapukał do drzwi. Podniósł się ociężale i otworzył drzwi, w których stała jego usynowiona skośnooka córka.
- O! – rzuciła od niechcenia. – Zmieniłeś wreszcie te okropne oprawki?
Woody podbiegł do lustra, uśmiechnął się i tego samego wieczora miał już skończony konspekt powieści, umówione spotkanie z Głowackim, a wszystkie problemy w głębokim poważaniu.

FIK, FIK, FIK

2006-08-23T11:13:00.000-07:00

KAŻDY MA SWOJE HOBBY

W ponurym mieszkaniu czynszowym na poddaszu dziewiętnastowiecznej kamienicy siedział biedny poeta. Jak wynikało z jego rachunków, napisał już pięć tysięcy dwieście trzydzieści dwa wiersze. Z rachunków wynikało także, że zalega za czynsz – trzy miesiące, za gaz – pół roku, i za światło – rok. Żył z minuty na minutę. Mieszkanie było równie obskurne, jak na jednym z obrazów niemieckiego malarza tworzącego w epoce biedermeier - także przedstawiającego pokój poety.
Usłyszał pukanie do drzwi.
Zastanowił się: albo z administracji, albo z gazowni, albo z elektrowni.
Mimo tych przesłanek zdecydował się otworzyć drzwi.
Wstał z łóżka, na którym siedział, ubrał kapcie, zarzucił na ramiona szlafrok, który dostał po innym biednym poecie mieszkającym wcześniej w tym mieszkaniu i podszedł do drzwi.
W drzwiach stał Wieniedikt Jerofiejew z butelką w dłoni. Trząsł się, a z twarzy ciekły kropelki potu. Zza szkła butelki dało się dostrzec podejrzanej proweniencji ciemny płyn.
Zaprosił gościa do środka. Wieniedikt rozejrzał się po pokoju i przycisnął butelkę do piersi. Stali naprzeciw siebie. Biedny poeta i pisarz o zdrowiu zdegradowanym alkoholowymi wynalazkami.
- O! – wskazał ręką na kanapę Wieniedikt – Mogę się zdrzemnąć?
Nie czekając na odpowiedź położył się i usnął. W tym czasie jeszcze kilkakrotnie pukano do drzwi. Gdy Wieniedikt obudził się na ostrym kacu i pociągnął łyk ciemnego płynu, biednego poety już nie było. Pewnie wyszedł po zakupy – pomyślał Wieniedikt – i oddał się pysznej, postkacowej drzemce.

PO JAROCINIE 2006

2006-08-23T09:48:00.000-07:00

TRANSMISION
Listen to the silence, let it ring on.
Eyes, dark grey lenses frightened of the sun.
We would have a fine time living in the night,
Left to blind destruction, waiting for our sight.

And we would go on as though nothing was wrong.
And hide from these days we remained all alone.
Staying in the same place, just staying out the time.
Touching from a distance, further all the time.

Dance, dance, dance, dance, dance, to the radio.Dance, dance, dance, dance, dance, to the radio.Dance, dance, dance, dance, dance, to the radio.Dance, dance, dance, dance, dance, to the radio.

zaspiewał Janek Kartis